Wyspa Żołnierzyków

I nie było już nikogo

Autor: Agata Christie

Tytuł oryginału: And Then There Were None

Wydawnictwo: Dolnośląskie (grupa Publicat s.a.)

Ilość stron: 213

Moja ocena: 7/10

Dziesięć osób podejrzanych o morderstwo zostaje zaproszonych przez tajemniczego gospodarza do domu na wyspie. Gdy ginie druga z nich, pozostali zdają sobie sprawę, że to, co początkowo uważali za nieszczęśliwy wypadek, jest dziełem zabójcy. Postanawiają odkryć jego tożsamość. Nie jest to proste, gdyż nikt nie ma alibi. Odizolowani od społeczeństwa, niezdolni do opuszczenia miejsca pobytu umierają jeden po drugim w sposób opisany w dziecinnej rymowance, którą ktoś wywiesił w ich pokojach.

" - Kwestia czasu... czasu? My nie mamy czasu! Wszyscy pomrzemy..."

Akcja powieści toczy się na Wyspie Żołnierzyków, którą nabył niejaki pan U.N. Owen. Dziesięciu bohaterów zostaje zaproszonych do posiadłości na niej wybudowanej. Właśnie z powodu takiej ilości bohaterów możemy na początku gubić się trochę w fabule i nie rozumieć o kogo chodzi. Po pewnym czasie jednak można przywyknąć, zwracając też uwagę na to, że coraz mniej osób pozostaje wśród żywych. Fabuła nie tyle niesamowita, co w miarę pomysłowa.

" Jeśli chodzi o mnie, ie mam najmniejszej wątpliwości, że zostaliśmy tu zaproszeni przesz szaleńca."

Dzięki zróżnicowaniu charakterów postaci, książka robi się znacznie ciekawsza. Poza tym, kilka emocjonujących momentów, po których podejrzewamy coraz to inne osoby. Nie nudziło mi się aż do końca powieści, ale dobrze radzę, nie patrzcie , co będzie na kocu, bo zepsujecie sobie tylko zabawę. A morderca i jego motywy są bardzo ciekawe... Jednym słowem, bardzo ciekawa lektura, szybka i przyjemna. Pomimo, że jest narracja trzecioosobowa, to uczucia bohaterów opisywane są niemal jak w pierwszoosobowej.

. . .

Mam do wszystkich takie małe pytanko. Czy znacie jakieś dobre horrory, albo przynajmniej przeciętne?

Powrót do krainy smoków

Dziewiąty Mag. Zdrada

Autor: Alice Rosalie Reystone

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Ilość stron: 542

Moja ocena: 9/10
Seria: Dziewiąty Mag

Smoki ruszyły w jej stronę. Wyciągnęła dłoń i odparła atak zaklęciem...

Nad światem dziewięciu miast nadciągają czarne chmury. Wybitni czarnoksiężnicy w pośpiechu pracują nad sposobami walki z groźnymi nyrionami. Nadszedł czas rozpoczęcia szkolenia magów medyków i budowy szpitala dla smoków i pegazów na Trollowych Rubieżach, Ale na Wielkiego Xaviere'a! Kobita Dziewiątym Magiem?! To niedorzeczność i obraza społeczności wszystkich miast. Poza Severianem i Teobaldem nikt nie chce się zgodzić, aby Ariel podeszła do próby na Dziewiątego Maga. Czy otrzyma tę wielką szansę?...

"To, co jest nam pisane i tak się spełni. Nie widzisz tego?"

Kontynuacja Dziewiątego Maga (recenzja TUTAJ). Tym razem główna bohaterka, Ariel, musi stawić czoła zdrajcy, który tylko czyha na jej śmierć. Jednocześnie dowiaduje się wielu ciekawych rzeczy dotyczących jej ukochanego, Marcusa. Kobieta musi stawić czoła wielu niebezpieczeństwom i przeciwnościom losu oraz dopiąć swego w niektórych sprawach.

Książa w pełni mnie zadowoliła. Niesamowite zwroty akcji robią swoje, czytelnik jest coraz bardziej zainteresowany tym, co się będzie działo dalej. Przy czytaniu tej powieści pewne rzeczy na pierwszy rzut oka wydawały się oczywiste, jednak po pewnym czasie okazuje się, że są jeszcze bardziej skomplikowane, niż myśleliśmy. Pełno zwrotów akcji, dzięki czemu prawie żadnych naszych przypuszczeń nie możemy być pewni. 

" Był piękny i jednocześnie straszny. Nie dostrzegła na jego twarzy najmniejszego śladu ciepłych ludzkich uczuć. To było oblicze bezdusznej bestii."

Ta część jest na pewno jeszcze bardziej emocjonująca i krwawa od poprzedniej, jednak zarazem zamieszczono tu parę fragmentów erotycznych. Tak więc, jeśli ktoś sięga po tą książkę, musi spodziewać się  takich właśnie fragmentów. Przyznaję się, na początku mi się nie podobało wprowadzenie córki Ariel, Amandy, do tego świata, ale potem jakoś zmieniłam swoje poglądy jej dotyczące. Jak się okazuje pod koniec powieści, najwyraźniej to jej przygody będą opisywane w kolejnym, ostatnim zresztą, tomie. I szczerze mówiąc bardzo dobrze. To prawdopodobnie zaczęłoby być monotonne, gdyby przez wszystkie trzy części ktoś zagrażał życiu Ariel, a tak to bohater główny zmienia się.

" Moje miejsce jest tutaj. Dołączę do was najszybciej jak będę mogła. Przeznaczenie jest rzeczą nieuchronną... No, lećcie!"

Dużym plusem jest także wprowadzenie wielu nowych postaci do fabuły. Każda z nich różni się charakterem, czego już chyba nie muszę nadmieniać. Pojawiają się też tutaj różne nowe stwory, jak harpie, autorka kontynuowała także wątek o centaurach. Aż chciałam się znaleźć w tym świecie! Z resztą, nie pierwszy raz o jakiejś książce tak myślę... No, ale wiadomo, takie książki to niestety fikcja, więc nie znajdziemy się w alternatywnej rzeczywistości, chociaż wiele osób na pewno bardzo tego pragnie. Ogólnie rzecz biorąc, książka jest naprawdę bardzo dobra, chociaż na samym początku było mnóstwo elementów z romansu, to potem autorka zgrabnie wprowadziła wątki, które zneutralizowały trochę poprzednią treść.

" Bestie wyciągały ofiary z kryjówek, a gdy nie mogły, po prostu rozdeptywały ich schronienia. Ulicami płynęły strumienie krwi i wszędzie leżały zmasakrowane ciała."

Osobiście już nie mogę się doczekać wydania trzeciej części, no ale co mogę zdziałać, wyjdzie dopiero na jesień. Osobom, które jeszcze po tą serię nie sięgnęły, naprawdę gorąco polecam, a co do osób, które już przeczytały, to mam nadzieję, że powieści podobały Wam się tak samo, jak i mi.

Świat równoległy

Dziewiąty Mag

Autor: Alice Rosalie Reystone

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Ilość stron: 532

Moja ocena: 10/10

Seria: Dziewiąty Mag

Ataki trolli, chimer i cyklopów są coraz bardziej zuchwałe. Magiczne kopuły chroniące dziewięć miast tracą moc, smoki zaczynają chorować.Za radą wszechwiedzącej Oriany dwunastu oficerów wyrusza do równoległego świata.

" A skoro jej tu nie ma, to znaczy, że ani jego świat, ani... on tak naprawdę wcale jej nie obchodzą."

Książka mnie zachwyciła. Pochłaniałam każde słowo, każdą literkę w błyskawicznym tempie, a odkąd doczytałam do końca nie mogę wytrzymać, aby nawet przez minutę o niej nie myśleć. No dobra, pewnie zadajecie sobie pytanie: co tak bardzo mnie w niej zachwyciło? Już wyjaśniam. Zagłębianie się w ludzkie uczucia, fabuła, postaci, stwory... jeszcze trochę mogłabym wymieniać. Ale zacznijmy od początku. Po pierwsze, nareszcie w moje rączki trafiła książka, która nie opisuje jakiejś zakochanej nastolatki, tylko dorosłą, dojrzałą kobietę, matkę ośmioletniej Amandy.( Do tego stopnia mnie to zauroczyło, że nie mogłam przestać czytać do czwartej rano, ale to szczegół.) Bohaterka nie chce dopuścić do siebie uczuć i przywiązywać do tego świata, ponieważ wie,  że będzie musiała wrócić do swojego dawnego życia i opuścić to miejsce. Ma charakterek, to trzeba przyznać, potrafi odpłacić pięknym za nadobne. Ogółem chodzi o to, że jest jedną z osób, która może uratować smoki i ludzi od zagłady.

" Czarodziejm w końcu mógł być k a ż d y, ale czarodziejem i oficerem jednocześnie tylko n i e l i c z n i."

Na swojej drodze Ariel spotyka wielu ciekawych ludzi, czasami gubiłam się kto jest kim, ale tylko czasami. Co do fabuły, to nie mam jej nic do zarzucenia. Świetnie wykreowana, fantastyczne zwroty akcji, tajemnice, sceny pełne napięcia. Tego wszystkiego wymagam od dobrych książek, więc ta zalicza się do nich w 100%. Czasami bywam wybredna co do postaci- nie mogą być sztuczne, jednakowe, szare, stereotypowe... na całe szczęście żaden z bohaterów taki nie jest. Oczywiście, znajdą się takie osoby, których znienawidzimy od pierwszego wątku o nich. Bardzo mi się spodobało to, że elfy mogą mówić tylko prawdę. 

" -Ale nie przejmuj się, Efrem- poklepała go przyjaźnie po ramieniu- ciebie i tak by nie tknęły One nie jedzą byle czego!"

Nie będę za bardzo wprowadzała treści fabuły: sama strasznie niecierpliwiłam się, co się stanie dalej, więc nie chcę Wam tej przyjemności odbierać. Niektórzy mogą to uznać za romansidło, jednak ja uważam, że to nie jakieś tam tępe miłosne paplanie, tylko przemiana wewnętrzna bohaterów, ludzkie zachowania i tak naprawdę nauka bycia człowiekiem. Co do stworzeń, to są one niesamowite i niektóre tak realistycznie opisane, że stały mi przed oczami, gdy tylko je zamykałam.

" - Wyciągnij pasek z moich spodni- polecił.
- C-co? Co takiego?- wyjąkała patrząc do góry.- Po jaką cholerę?- zapytała ze wściekłością. No, jeśli on się myli..."

Podsumowując, książka chyba bardziej zaadresowana do dziewczyn, ze względy na wiele elementów romantycznych, jednak naprawdę warto przeczytać. Nieliniowa fabuła, narracja trzecioosobowa jednak uwzględniająca dokładne uczucia i myśli bohaterów. Język, którym posługuje się autorka sprawia, że powieść czyta się szybko i przyjemnie. Od razu mówię, jest tutaj trochę przekleństw. Osobiście pokochałam tę książkę z całego serca i już nie mogę się doczekać następnych części.

Wyniki konkursu!

A więc, dzisiaj o ok. pierwszej w nocy wylosowałam osobę, do której powędruje książka Głębiej.

A osobą tą jest

awiola

Gratulacje! Teraz tylko czekam na adres, na który mogłabym wysłać nagrodę.

Zagadka domu pani Peregrine

Osobliwy dom  pani Peregrine

Autor: Ransom Riggs

Tytuł oryginału: Miss Peregrine's home for peculiar children

Wydawnictwo: Media Rodzina

Ilość stron: 389

Moja ocena: 6/10

Życie Jacoba nie zapowiadało się ekscytująco. Pogodził się z myślą, że nigdy nie zostanie odkrywcą i nigdy nie będzie miał wielu przyjaciół. Ważne miejsce w jego życiu zajmował dziadek. To on najbardziej mu imponował i to on opowiadał mu najlepsze historie na dobranoc o pogodnym sierocińcu na walijskiej wysepce, ukrytym przed złem, wojną i potworami... Aż pewnego dnia dziadek Portman umarł w niejasnych okolicznościach. I wtedy wszystko się zaczęło...

Jacob wyrusza na odciętą od świata wyspę, by zgłębić tajemnice. Czy zmierzy się z potworami ze swoich snów? Czy osobliwe dzieci ze starych fotografii naprawdę istniały? Co jest bajką, a co prawdą? Co jest faktem, a co urojeniem? Osobliwy dom pani Peregrine to trzymający w napięciu thriller nie tylko dla młodzieży. Rdzeń książki stanowią niezwykłe, dziwne fotografie, od których trudno oderwać wzrok, choć sprawiają, że ciarki chodzą po plecach i zasnąć jakoś trudniej. Całości dopełniają niesamowite zwroty akcji, klimat grozy i postacie... cokolwiek osobliwe. 

" Kurczowo czepiamy się naszych fantazji, dopóki cena wiary nie okaże się zbyt wysoka."

Bohaterem, a zarazem narratorem powieści, jest szesnastoletni Jacob mieszkający na Florydzie. Raczej przeciętny nastolatek, nie ma zbyt dużo przyjaciół, zaledwie jednego. Gdy jego dziadek umiera chłopak chce dowiedzieć się za wszelką cenę, czy opowieści przez niego opowiadane są prawdą, czy fikcją.

 Początek zapowiadał się całkiem ciekawie, jest oryginalny. Wierzyłam, że książka będzie naprawdę tak fascynująca, jak pisano z tyłu, będzie prawdziwym thrillerem po którym będę się bała zasnąć. Jak bardzo się myliłam. Szczerze mówiąc, to nie jest żadna powieść mrożąca krew w żyłach. Straszna jedynie fragmentami, i to przy nastrojowej muzyce (polecam utwór O Fortuna Carmina Burana albo coś w tych klimatach).

" -Byłem martwy.- Powoli dobierał słowa, które sączyły się z jego ust niczym melasa.- Jestem martwy-poprawił się.

 Za to bardzo spodobał mi się jeden fakt, dla niektórych nieistotny, a mianowicie: główny bohater ma POLSKIE korzenie! Dziadek Jacoba był Polakiem, który uciekł z ojczyzny podczas drugiej wojny światowej i ukrył się w domu pani Peregrine. 

Ogólnie rzecz biorąc, to książka przypomina mi wiele innych powieści i filmów, jak choćby Koralina.

W środku znajdziemy dużo ciekawych starych fotografii które przedstawiają poszczególne osoby pojawiające się w opowieści. Chciałabym napisać coś więcej o tym, co się tam dzieje, ale niestety nie mogę. W ten sposób Zdradzę wam treść książki.

" Niekiedy trudno odróżnić je od przeciętnych ludzi, choć istnieją pewne charakterystyczne oznaki, na które warto zwracać uwagę, chociażby oczy. Co ciekawe, upiory nie mają źrenic."

Ale na szczęście książki nie muszę spisywać na straty. Autor stworzył całkiem ciekawe stworzenia, które powstały w wyniku pewnego ciekawego eksperymentu. . . Wartka akcja zapewniła mi zaczytywanie się długimi godzinami, a narracja pierwszoosobowa sprawiła, że wczuwałam się w sytuacje bohatera. Niezbyt łatwo było przewidzieć, co się wydarzy, jednak czasem niektóre rzeczy stawały się oczywiste. Postacie tu występujące też są dopracowane, każda co innego potrafi, mają różne cechy charakteru. Klimat powieści, (aczkolwiek tylko chwilami, powiewało grozą,) świetnie współgra z żartami i elementami romansu.

"- Co się stało? Umarł ktoś?
- Nie, nie- zaprzeczył tata.- Może w pewnym sensie. Owce."

Podsumowując, fani thrillerów tak strasznych, że się nie śpi całej nocy z obawy przed wariatem który wyskoczy na ciebie z nożem w ręce i wrzaskiem " Oddaj mi moją cebulę!" (, to jest tylko przykład wymyślony przeze mnie, proszę, nie bierzcie sobie tego do serca), nie mają czego tu szukać. Jeżeli już, to radzę przygotować się na częściowy zawód. Co się tyczy osób, które lubią, gdy powieści są chwilami straszne, a chwilami zwyczajne, to to jest zdecydowanie książka dla nich. Ja się niestety zaliczam do czegoś pomiędzy tymi dwoma grupami, moja ocena jest całkowicie subiektywna. Może książka naprawdę jest straszna, tylko się nie wczułam w atmosferę? W każdym razie kończy się tak, jakby autor miał napisać kolejną część, liczę, że będzie o wiele  straszniejsza.

A dla ciekawskich link do filmowej zapowiedzi książki:

https://www.youtube.com/watch?v=mn8-WRs6IKA

Oraz do materiałów dodatkowych z tworzenia filmu:

https://www.youtube.com/watch?v=G-hll8AD6g0

Świat po apokalipsie.... świat metra

Metro 2033

Autor: Dmitry Glukhovsky

Tytuł oryginału: метро 2033

Wydawnictwo: Insignis

Ilość stron: 591

Moja ocena: 10/10

 Rok 2033. W wyniku konfliktu atomowego świat uległ zagładzie. Ocaleli tylko nieliczni, chroniący się w moskiewskim metrze, które dzięki unikalnej konstrukcji stało się najprawdopodobniej ostatnim przyczółkiem ludzkości, Na mrocznych stacjach, rozświetlanych  światłami awaryjnymi i blaskiem ognisk, ludzie próbują wieść życie zbliżone do tego sprzed katastrofy. Tworzą mikropaństwa spajane ideologią, religią czy po prostu ochroną filtrów wodnych... zawierają sojusze, toczą wojny.

 WOGN to wysunięta najbardziej na północ zamieszkała stacja metra. Po zagładzie przez długi czas pozostawała bezpieczna, ale teraz pojawiło się na niej śmiertelne niebezpieczeństwo. Artem, młody mężczyzna z WOGN-u, otrzymuje zadanie: musi przedostać się do legendarnej stacji Polis, serca moskiewskiego metra, aby przekazać ostrzeżenie o nowym niebezpieczeń-stwie. Od powodzenia jego misji zależy przyszłość nie tylko peryferyjnej stacji, ale być może całej ocalałej w metrze ludzkości.

" Nie ma prawa. To już nie jest jego życie, jego los należy do innych, od momentu, w którym zgodził się na propozycję Huntera. Teraz już za późno. Trzeba iść. Innego wyjścia nie ma."

Akcja dzieje się w post-apokaliptycznym świecie, gdzie ludzie próbują przetrwać żyjąc w moskiewskim metrze. Nie mogą wychodzić na powierzchnię bez skafandra ochronnego i maski przeciwgazowej przez promieniowanie. Artem to zwykły, dwudziestoletni chłopak, któremu przyjdzie odegrać chyba najważniejszą rolę spośród wszystkich mieszkańców metra. Walutą tam są "kulki" czyli naboje. Artem nie ma rodziców- opiekuje się nim ojczym. Pewnego dnia odwiedza ich dziwny mężczyzna, przedstawia się jako Hunter. Młody chłopak nie wie, że dokładnie w tamtym momencie zacznie się jego wielka przygoda, która może go kosztować życie... Po drodze spotyka wielu ludzi, którzy pomagają mu przebyć naznaczoną drogę.

" -Najważniejsze teraz, to mieć autorytet. Siłę. Stado szanuje siłę, a nie logiczne argumenty."

 Przyznaję bez bicia, powieść zrobiła na mnie wrażenie, a w szczególności niektóre elementy filozoficzne, jak choćby teoria o przeznaczeniu każdego człowieka (w razie czego- strona 326). Od razu uprzedzam, nie ma tu prawie żadnego wątku romantycznego, a już bardzo rzadko zdarzają się wypowiedzi humorystyczne. Jest to książka po części opisująca to, jak człowiek sam się wyniszcza. Zaskoczyły mnie elementy związane rzeczami, które dzieją się w poszczególnych tunelach- jak wpływają na psychikę ludzi. Momentami jest to straszne. Obrazuje także, że ludzie są bardzo podatni psychicznie na otoczenie, jednak głównie za sprawą zmutowanych substancji.

" Wszyscy i każdy z osobna rozumie, że śmierć jest nieunikniona. W metrze śmierć była codziennością. Ale zawsze wydaje się, że tobie nie przytrafi się żaden nieszczęśliwy wypadek, że kule cię ominą, choroba cię nie dotknie."

Fabule nie ma co zarzucić- porządnie wykreowana, dużo akcji. Tak naprawdę nie można się przy tej książce nudzić nawet przez chwilę, no, może na pierwszych stronach. Cały czas coś się dzieje, Artem nigdy nie siedzi bezczynnie. Całokształtu dopełniają opisy, krótkie, treściwe, jednak idealnie obrazujące rzecz, o której jest mowa. Dodatkowo plan metra w środku książki sprawia, że możemy śledzić podróż bohatera.

Pojawiają się tutaj różne organizacje, religie, których osób po kolei spotykamy. Momentami może zatkać nam dech w piersiach, boimy się co będzie dalej, i musimy doczytać do końca. Bardzo spodobał mi się świat na powierzchni, stworzenia powstałe w wyniku promieniowania, a chyba najbardziej Kreml. Świat podziemny jest pełen tajemnic i legend, czasami bohater nie może się rozpoznać co jest prawdą, a co plotkami. Niestety, autor opisuje sny Artema tak, że na początku musimy się domyślać, że to się nie dzieje naprawdę, a dopiero potem możemy potwierdzić nasze przypuszczenia.

"Zaczynał rozumieć, że niektóre zagadki są piękne właśnie dlatego, że nie mają rozwiązania, i że są pytania, na które lepiej nie znać odpowiedzi."

Książka według mnie jest naprawdę godna uwagi, w szczególności dla fanów światów post-apokaliptycznych, akcji i książek psychologicznych. Bo znajdziemy tu dosyć dużo takich wątków, choćby w stworzonej przez autora religii.

 *  *  *

Strasznie przepraszam za taką gigantyczną odległość pomiędzy jedną recenzją a drugą, malowałam plakat.

Przypominam także, że konkurs, w którym nagrodą jest Głębiej kończy się 31 grudnia!

Święta!

Wesołych Świąt!

Z okazji Bożego Narodzenia życzę wszystkim ciepłych, rodzinnych świąt. Mam nadzieję, że wszyscy znaleźli jakieś ciekawe książki do poczytania przez tę przerwę świąteczną, a nawet jeśli nie, to aby dostali jakieś ciekawe pozycje jako prezenty. Życzę Wam także wspaniale spędzonego Sylwestra i udanego nowego roku 2013 i aby życie było piękniejsze niż do tej pory. I, chyba najważniejsze, żeby w przyszłym roku przydarzyła się każdemu jakaś piękna i emocjonująca przygoda, niemal z książki wzięta!