Stan wojenny oczami dziecka

Wroniec

Autor: Jacek Dukaj

Wydawnictwo: W. Literackie

Ilość stron: 246

Moja ocena: 10/10

   Dawno, dawno temu był sobie chłopiec o imieniu Adaś.

   W tamtych czasach nie było komputerów. Nie było Internetu. Czarno-białe telewizory pokazywały dwa programy. Gadali na nich o nudnych sprawach brzydcy panowie. W kinach nie wyświetlano amerykańskich filmów. I ie było muzyki do słuchania z iPodów i komórek. Nie było komórek.

   I pewnej niedzieli- nie było Teleranka.

   Wroniec wpadł nocą przez okno i życie zmieniło się w straszą bajkę...

   Nie bój się, pan Beton cię obroni. Pójdziecie razem przez miasto GAZ-u ludożerczego. Milipatów-Turbulantów, Podwójnych Agentów i Bubeków kłamliwych, Szpicli spiczastych i stalowych Suk, MOMO pałującego, ogromnego Złomota i kruków, kruków czarnych na szarym niebie i brudnym śniegu.

" Ale wszyscy byli tak szarzy, że Adaś nie rozumiał, co w odpowiedzi mamroczą pod nosem. Coś o ziemniakach, Kartkach, Talonach i papierze toaletowym."

Cała historia dzieje się grudniowej nocy 1981 roku. Mały Adaś trafia pod opiekę pana Betona, musi uciekać. Światem rządzi Wroniec, który na swoich usługach ma Członków, Bubeków i różnych innych wymyślonych przez Dukaja odpowiedników osób w Polsce w stanie wojennym. Wszyscy oni są symboliczni, chociażby Pozycjoniści przedstawiają osoby działające w Solidarności i osoby uczestniczące w demonstracjach. Dodatkowo nastrój budują ilustracje- super zrobione, styl dostosowany został do nastroju powieści. 

   Książka została napisana prostym językiem. Takim, żeby zrozumiało ją dziecko. Przedstawia właśnie tamte czasy oczami dziecka, które nie do końca jednak rozumie, co się dzieje i uważa to za jedną z wielu czytanych bajek. Co do akcji, to Adaś zawsze coś robi. Bywają straszne (jak dla dziecka) momenty, ale także wesołe i śmieszne. Nie brak tu gier językowych i ciekawych opisów. Postacie są świetnie dobrane- nie wiem, co można powiedzieć o tym więcej. 

  Idealna jest dla dzieci, które dopiero poznają historię Polski, bo powieść napisano prostym i przystępnym językiem. Dla młodzieży to też jest super książka- oni więcej z niej zrozumieją. Może przynieść wiele refleksji i pytań. Teoretycznie- książkę można czytać w każdym wieku. Historia została upleciona, jakby to była właśnie bajka. Czasami przewidywalna, czasami nie.

" - Wpadliśmy jak śliwka w kompot. To jeden z Domów Ptasznika.
- Oj?
- Żebyś wiedział. Ojojoj."

Tutaj zamieszczam 2 piosenki Kazika skomponowane do tekstów z "Wrońca".

Przyszłość... wcale nie taka daleka jak się wydaje

Przez Burze Ognia

Autor: Veronica Rossi

Tytuł oryginału: Under the Never Sky

Wydawnictwo: Otwarte

Ilość stron: 359

Moja ocena: 8/10

Aria żyje w Reverie- rozwiniętym technologicznie świecie oddzielonym od dzikiej natury szczelną kopułą. Jak wszyscy Osadnicy spędza czas w wirtualnych Sferach dostępnych tylko za pomocą specjalnego Wizjera. Kiedy zostaje wygnana za przestępstwo, którego nie popełniła, wie, że śmierć jest blisko.

Perry jako Wykluczony musi walczyć o przetrwanie w brutalnym świecie plemiennych woje, kanibali i eterowych burz. Udaje mu się przeżyć tylko dzięki wyjątkowym zmysłom pozwalającym wyczuć niebezpieczeństwo i ludzkie emocje. 

" Czy to w ogóle możliwe? Jeśli nie byłoby strachu, jak mógłby istnieć spokój? Albo odwaga?"

Przedstawiony świat jest jakby Ziemią przyszłości, którą opanowały burze eterowe, a ludzie zostali podzieleni na dwie grupy- Osadników i Wygnańców. Osadnicy żyją w bezpiecznych kopułach, a żeby nie odczuwali braku natury i możliwości zostały stworzone Wizjery. Przenoszą one człowieka do Sfer- wirtualnych światów. Wygnańcy to ludzie, którzy przebywają na zewnątrz kopuł. Posługują się łukami, mieczami i tego typu mieczami. Jakoś sobie radzą pomimo trudu i ciągłego niszczenia ich domów i upraw przez burze eterowe. Bez trudu można zgadnąć, że Aria i Perry spotkają się.

" - Bez was będzie tu tak nudo- powiedział Marron (...)
 - Zazdroszczę ci - powiedziała Aria, biorąc go za rękę. - Jak mi się marzy nudny dzień."

Zastosowano tu narrację trzecioosobową, jednak rozdziały są podzielone według bardziej rozwiniętego opisu odczuć i myśli poszczególnych postaci. Powieść napisano łatwym i przystępnym językiem, naprawdę bardzo szybko się czyta. Dowcipy i wydarzenia robią swoje- czytając nie da się nudzić. Zachowania bohaterów są odpowiednie do sytuacji, a oni sami bardzo zróżnicowani pod względem charakterów. Co do fabuły, to nie mam nic do zarzucenia- no, może jedno. Pod koniec wszystko robi się już zbyt przesłodzone. W pewnych momentach ta cała przesada wychodzi uszami.

 Charakteru nadają także chociażby stosunkowo wprowadzane informacje oraz wydarzenia poboczne i zwroty akcji. Czasami wszystko jest przewidywalne, czasami wcale. To całkiem niezłe zestawienie prawdę powiedziawszy. Dosyć dużo opisów, dzięki którym możemy dokładnie wyobrazić sobie świat przedstawiony. Całkiem ciekawe jest też przedstawienie zmiany nastawienia Arii do Wygnańców i jej zachowań w nowym świecie i owym stylu życia. Śmieszne momenty z tymi wydarzeniami związane w pełni zadowalają i można się przy nich nieźle pośmiać. Bohaterka przez całą książkę dowiaduje się nowych rzeczy i poznaje tak naprawdę samą siebie od innej strony. Jej przemiana wewnętrzna jest naprawdę niesamowita. Jeśli porównamy sobie Arię z początku i Arię  z końca książki, to wydawać by się mogło, że to są dwie róże osoby.

Szczególnie ciekawą rzeczą jest opisanie rozwinięcia naukowego- chociażby to, że tworzy się ludzi z możliwością wybrania ich przyszłych cech i talentów. Po części jest to dla mnie przerażające, a po części- fascynujące.

" Wydawało się to niemożliwe. W Kapsułach nikt nie umierał w wieku siedemnastu lat. Bardziej prawdopodobne było to, że dożyje dwóch tysięcy lat."

Ogólnie rzecz biorąc- polecam tę książkę wszystkim miłośnikom science fiction oraz fantastyki i lekkiego romansu. Powieść w pełni zadowala swoją treścią, w miarę oryginalną. Stanowi jakby przesłanie, że takie rzeczy(oczywiście nie wszystkie) mogą się zadziać również w najbliższym czasie- bo już niedługo zapewne zostanie wynalezione urządzenie podobne do Wizjera, a my sami zapomnimy o realnym świecie i będziemy żyli światem elektroniki i mechaniki.

____________________________________

Przepraszam za tę długa nieobecność, ale komputer mi się trochę zepsuł i dopiero wczoraj go naprawiliśmy. Mam jeszcze trochę książek do zrecenzjonowania. W najbliższym czasie możecie spodziewać się recenzji "Wrońca" Jacka Dukaja.

W poszukiwaniu Andomala

Pościg

Autor: John Flanagan

Tytuł oryginału: Brotherband. The Hunters

Wydawnictwo: Jaguar

Ilość stron: 408

Moja ocena: 9/10

 Mieszkańcy Hallasholm niepokoją się dziwnym zachowaniem swego oberjarla. Codziennie spaceruje po plaży, wypatrując czegoś w oddali. Trójkątny żagiel wciąż nie pojawia się na horyzoncie, jednak Erak dobrze wie, że Hal ie zrezygnuje z misji odzyskania skradzionego Andomala i kiedyś wróci do domu.
Czaple tymczasem nie przestają ścigać podstępnego Zavaca, by odebrać mu najcenniejszy dla każdego Skandianina skarb. Nie zważają na to, że piracki okręt jest potężniejszy, a jego załoga składa się z pięćdziesięciu bezwzględnych rzezimieszków.

"-Nigdy nie byłem w żadnym Limmat.

  Korpajlo milczał. Spojrzał na Skandian, a potem na Zavaca.

 - A czy ktoś mówił o Limmat?"

  Jak już wszem i wobec wiemy Hal i "Czaple" ścigają "Kruka" (okręt Zavaca), aby odzyskać Andomal, jednak cały czas coś staje im na przeszkodzie. W poprzednim tomie punkt kulminacyjny i ogólnie większość akcji odbywała się w Limmat. Jednak piraci uciekli i tutaj rozpoczyna się akcja trzeciego tomu. Na pokładzie "Czapli" pojawia się nowa postać- Lydia. Jest ona świetną tropicielką i łowczynią, sprawnie posługuje się atlatlem. I tak oto pościgu ciąg dalszy.

"- Ehm... Czy ktoś raczył zauważyć, że tu jestem? A może wzięliście mnie za filet z halibuta?"

Jak zwykle John Flanagan idealnie stworzył klimat książki, bohaterowie raz są poważni, raz dowcipkują. Dużym plusem jest także to, że autor przygotowuje się do książek pod względem specjalnego słownictwa, w tym wypadku żeglarskiego, oraz specyficznych nazw, takich jak korpajlo. Aż miło było czytać i patrzeć na kolejną debiutancką książkę, bo co do tego nie mam wątpliwości. Pisarz poznał najwyraźniej dokładną budowę łodzi, terminy, którymi posługują się marynarze oraz zasady, według których łodzie mogą się szybciej poruszać. Dodatkowo prawie nieprzewidywalna fabuła, coraz bardziej rozwinięte postaci oraz pięke opisy, według których można sobie dokładnie wszystko wyobrazić.

"Uprzedź napastnika. Przejmij inicjatywę. Jeśli będziesz czekał, aż to on cię zaatakuje, oddasz mu panowanie nad sytuacją."

Tak w sumie, to pan Flanagan stworzył w tej książce jakby skadyjskich odpowiedników niektórych bohaterów ze "Zwiadowców". Choćby Thorn- mrukliwy, surowy, dający dobre rady- zupełnie jak Halt. A Hal jest odpowiednikiem Willa, zdolny, mądry, skory do współpracy i oddany przyjaciołom. Za to Stig- to Horace. Tak samo silny, także posługuje się świetnie bronią. I oto mamy głównych bohaterów obydwu serii scalonych, niesamowicie podobnych.

"- Owszem, słyszeliśmy- przyznał Thorn.- Niesamowite, ile kłopotów może sprawić jeden nieboszczyk."

Powieść napisano bardzo przystępnym językiem, dzięki czemu szybko i miło się czyta. Bardzo przyjemną odmiana jest także to, że niektóre rozdziały są napisane z puku widzenia bohaterów innych niż "Czaple", oczywiście w narracji trzecioosobowej. Całości dopełniają jednak opisy i pomysły autora na wydarzenia, ogólnie rzecz biorąc- akcja. Gorąco polecam tę książkę wszystkim fanom "Zwiadowców", powieści akcji i przygodowych.

Kontynuacja testów Dmitrya Glukhovskiego na bohaterach "Metra"

Metro 2033

Autor: Dmitry Glukhovsky

Tytuł oryginału: метро 2034

Wydawnictwo: Insigis

Ilość stron: 488

Moja ocena: 9/10

Rok 2034. Od pamiętnych wydarzeń, które początek i finał miały na stacji WOGN, minął niespełna rok. Czarni, ponoć śmiertelne zagrożenie dla tych nielicznych, którzy w czeluściach moskiewskiego metra przetrwali atomową apokalipsę, zniknęli na dobre, zgładzeni przez Artema i jego towarzyszy.

Na drugim krańcu metra mieszkańcy Sewastopolskiej toczą walkę o przetrwanie z nowymi formami życia, wdzierającymi się do ostatniego schronienia ludzkości. Los stacji i jej mieszkańców zależy od dostaw amunicji, a te nagle ustają. Karawany giną bez wieści, urywa się łączność.

" W tej maleńkiej Sparcie, uczepionej swojego skrawka ziemi na końcu świata, ponad wszystko ceniona była pewność i bezwzględność w walce. Umiano tu też dochować tajemnicy."

W drugiej części mamy zmianę postaci- głównym bohaterem nie jest już Artem, ale staruszek Homer, Hunter, którego znamy już z pierwszej części; oraz Sasza, córka wygnanego naczelnika jednej ze stacji. Od razu radzę: nie czytajcie wszystkiego, co jest napisane na odwrocie książki, ponieważ zdradzi to Wam teoretycznie jedną trzecią jej treści. Autor jak zwykle igra między mądrościami, żartami, a zachowaniami ludzkimi, co robi z gracją, to trzeba przyznać. Przede wszystkim nareszcie wprowadził także k o b i e t ę   do fabuły, co naprawdę bardzo urozmaiciło całą akcję. 

" Od tego zależało również , czy zdecyduje się iść dalej za Hunterem i czy jego przygoda zmieni się heroiczny epos, czy w koszmarną, bezmyślną rzeźnię, po której nie zostaną żadni żywi świadkowie."

Bardzo dobrze zrobił także zaznaczając, jak bardzo ważne dla ludzi jest piękno. Nie człowiecze, ale tego, co człowiek wykonuje, jak muzyka, obrazy czy książki. Zaciekawiła mnie chyba najbardziej postać Huntera, który w poprzedniej części zaginął, a tutaj pojawia się znowu. Najbardziej zaintrygowała mnie jego walka wewnętrzna między jego człowieczym "ja" a potworem, bestią, która jest zdolna tylko do zabijania. Nie zdziwiło mnie także to, że w pewnym momencie pojawia się znów postać Artema, także sympatycy tego bohatera nie muszą się już martwić. Dodatkowo znowu pojawia się wzmianka o Szmaragdowym Grodzie, który jakoby ma być ostatnim ośrodkiem kultury. Bardzo dobrze, że nie zostało to zapomniane, że postacie zawsze chwytają się jakiejś deski ratunku. 

" Człowiek pamięta swoich krewnych, rówieśników, kolegów z pracy. Ale jego pamięci starcza tylko na trzy pokolenia. Właśnie na te nieco ponad pięćdziesiąt lat."

Chyba już nie muszę pisać, że jest wartka akcja i czytelnik nigdy się nie nudzi. Opisy są dokładne, i można wyobrazić sobie dokładny obraz wydarzeń. Bohaterowie są niemal idealnie wykreowani, niektórzy z ich różnią się od siebie całkowicie. W tym tomie może ie ma aż tylu krwawych scen, ale jak są, to autor nie zamierza ich marnować. Ma swój własny, specyficzny styl pisania i myślenia, co chyba pomaga jego książkom wybić się wśród innych oryginalnością. Ogólnie, to robił on testy na swoich postaciach, sprawdzając jak zachowaliby się ludzie w świecie, w którym żyją. Jeśli się "wsłucha" w książę będzie można bez trudu wyobrazić sobie cały cykl jej powstawania, umieścić się w roli autora.

 Powieść naprawdę warta przeczytania, choćby dla mądrości z niej płynących i dowiedzenia się czegoś zupełnie owego o człowieku i jego zachowaniach.

The Versatile Blogger

 Za nominację (albo ponaglenie) dziękuję Marcepankowej.

ZASADY: 

Każdy nominowany Blogger powinien: 

- podziękować każdemu nominującemu Bloggerowi u niego na blogu, 

- pokazać nagrodę Versatile Blogger u siebie na blogu, 

- ujawnić 7 faktów dotyczących samego siebie, 

- nominować 15 blogów, które jego zdaniem na to zasługują, 

- poinformować o tym fakcie autorów nominowanych blogów.

Ok, to teraz coś niecoś o mnie...

1.

Jestem harcerką od marca 2010 roku. Należę do drużyny ZHR, w te wakacje jadę na mój czwarty obóz. Od pewnego czasu nie wyobrażam sobie życia bez harcerstwa i osób do niego należących.

2.

Mam w domu ośmioletnią suczkę Golden Retriever oraz sześcioletniego dachowca. Pomimo stereotypowego stwierdzenia, że koty i psy się nie lubią, to oni się naprawdę świetnie dogadują.

3.

To jest może trochę dziwne, ale nie lubię jak w książkach wciskają mi kit o takich rzeczach jak ścinanie, wieszanie kogoś i tortury. Właśnie dlatego tak się ucieszyłam, gdy w moje ręce wpadła książka "Historia tortur i egzekucji", w której nie ma kłamstw, same fakty. Wiem, jestem dziwna i możliwe, że trochę nienormalna, ale proszę, nie bądźcie na mnie źli. Taka po prostu jestem, lubię poznawać prawdę.

4.

Uwielbiam wszelkie sporty, z wyjątkiem piłki nożnej. W ostatnie wakacje wyrobiłam sobie patent żeglarza jachtowego, pływam na windsurfingu, jeżdżę na nartach... jednym słowem, uprawiam strasznie dużo sportów ;)

5.

Po cichutku piszę sobie różne opowieści i historie. Nie pokazuję ich prawie nikomu, czasami przyjaciółkom i koleżankom. Aha, i jeszcze teraz zaczęłam publikować moje kilkuczęściowe opowiadanie w gazetce szkolnej. To moja tak naprawdę pierwsza publikacja.

6.

Jestem otaku, to znaczy fanem magi i anime. Jeżdżę na konwenty, mam półkę komiksów i oglądam seriale. Moimi ulubionymi są: Hetalia, Death Note, Vampire Kight, Alicja w Krainie Serc i Kuroshitsuji.

7.

Należę także (od niedawna) do bractwa łuczniczego. Czyli: strzelam z łuku, robię strzały i różne rzeczy potrzebne do treningów. Muszę sobie jeszcze sobie tylko uszyć suknię wzorowaną na tych z XV wieku i będę mogła jeździć na turnieje łucznicze.

Ok... chyba wszystkie blogi, które znam zostały nominowane do Versatile Blogger, więc po prostu zapraszam wszystkich, którzy chcą dołączyć do tej zabawy :)

Zwierzęta i maszyny

Lewiatan

Autor: Scott Westerfeld
Tytuł oryginału: Leviathan
Wydawnictwo: Rebis
Ilość stron: 420
Moja ocena: 8/10
Seria: Lewiatan

W alternatywnej przeszłości Europa zmierza ku światowej wojnie. Mocarstwa pod przywództwem Niemiec stworzyły armię potężnych bojowych maszyn. Ich przeciwnikami są angielscy darwiniści i wyhodowane przez nich niezwykłe żywe organizmy.

"Teraz strzelają do nas   f l a r a m i? Powariowali?"

Cała historia opowiada głównie o dwóch osobach. Pierwszą z nich jest nastoletnia Deryn Sharp, która podstępem dostała się do angielskich Sił Powietrznych. Natomiast drugim bohaterem jest arcyksiążę Austro-Węgier, Aleksander, który po śmierci rodziców ucieka z kraju wraz ze swoimi nauczycielami. Losy obojga bohaterów splatają się ze sobą w najmniej oczekiwanych okolicznościach. 

  Powieść naprawdę wprawiła mnie w zaskoczenie. Wcześniej spoglądałam na tę książkę z lekką niechęcią ( przepraszam!), ale gdy tylko zaczęłam ją czytać, to tak mnie wciągnęła... Co prawda niektórzy mogą poczuć się zniesmaczeni tym, że jest ilustrowana, ja na początku też się tak trochę czułam, jednak potem uzmysłowiłam sobie, że dodają one swoisty nastrój.

" Jej wzrok wędrował pospiesznie między zwiniętą żółtą płachtą, a zbliżającą się burzą i zastanawiała się, co w takiej sytuacji zrobiłby  c h ł o p i e c."

 A co do kreacji bohaterów: autor ma u mnie dużego plusa. Zadbał o to, aby Deryn i Alek bardzo różnili się między sobą, chyba ze względu po części na środowisku w którym się wychowywali. Super jest także to, że pomimo iż książka napisana jest w narracji trzecioosobowej uczucia bohaterów są dokładnie opisane i nieskrywane przed nami. Dodatkowo pan Westerfeld pamiętał cały czas o tym, że Deryn tak naprawdę jedynie podszywa się pod chłopaka i nie wie dokładnie, jak oni się zachowują. 

" Bosman powinien zajmować się kadetami, ale najwyraźniej wydawało mu się, że ma im też matkować."

 A teraz przyszła pora na omawianie fabuły i wymysłów autora. Na pierwszy ogień idzie akcja: naprawdę niezła. Bohaterowie nie siedzą w miejscu, tylko cały czas coś robią. Mam tylko jedno ALE: książka jest naiwna(, co można zobaczyć pod koniec); oraz przewidywalna w niektórych aspektach. Ale tak poza tym wszystko jest w jak najlepszym porządku. I oto teraz pomysły na zwierzęta i machiny. Mogę to wszystko określić jednym słowem- fantastyczne. Jetem pod wrażeniem wszystkich tworów, a w szczególności statków-zwierząt. Niesamowite jest to, że praktycznie rzecz biorąc autor wytłumaczył w jaki sposób jest to możliwe.

"-Chyba dam sobie radę z jedną kobietą- odparł Alek, wzdychając.- O ile oczywiście nie weźmie ze sobą tej swojej bestii."

 Podsumowując, polecam gorąco książkę wszystkim fanom gatunku steampunk. Błyskawicznie się ją czyta i ma się przy tym świetną zabawę śledząc losy bohaterów. Co prawda na początku może być troszeczkę nudna, ale później akcja się rozkręci.

Wyspa Żołnierzyków

I nie było już nikogo

Autor: Agata Christie

Tytuł oryginału: And Then There Were None

Wydawnictwo: Dolnośląskie (grupa Publicat s.a.)

Ilość stron: 213

Moja ocena: 7/10

Dziesięć osób podejrzanych o morderstwo zostaje zaproszonych przez tajemniczego gospodarza do domu na wyspie. Gdy ginie druga z nich, pozostali zdają sobie sprawę, że to, co początkowo uważali za nieszczęśliwy wypadek, jest dziełem zabójcy. Postanawiają odkryć jego tożsamość. Nie jest to proste, gdyż nikt nie ma alibi. Odizolowani od społeczeństwa, niezdolni do opuszczenia miejsca pobytu umierają jeden po drugim w sposób opisany w dziecinnej rymowance, którą ktoś wywiesił w ich pokojach.

" - Kwestia czasu... czasu? My nie mamy czasu! Wszyscy pomrzemy..."

Akcja powieści toczy się na Wyspie Żołnierzyków, którą nabył niejaki pan U.N. Owen. Dziesięciu bohaterów zostaje zaproszonych do posiadłości na niej wybudowanej. Właśnie z powodu takiej ilości bohaterów możemy na początku gubić się trochę w fabule i nie rozumieć o kogo chodzi. Po pewnym czasie jednak można przywyknąć, zwracając też uwagę na to, że coraz mniej osób pozostaje wśród żywych. Fabuła nie tyle niesamowita, co w miarę pomysłowa.

" Jeśli chodzi o mnie, ie mam najmniejszej wątpliwości, że zostaliśmy tu zaproszeni przesz szaleńca."

Dzięki zróżnicowaniu charakterów postaci, książka robi się znacznie ciekawsza. Poza tym, kilka emocjonujących momentów, po których podejrzewamy coraz to inne osoby. Nie nudziło mi się aż do końca powieści, ale dobrze radzę, nie patrzcie , co będzie na kocu, bo zepsujecie sobie tylko zabawę. A morderca i jego motywy są bardzo ciekawe... Jednym słowem, bardzo ciekawa lektura, szybka i przyjemna. Pomimo, że jest narracja trzecioosobowa, to uczucia bohaterów opisywane są niemal jak w pierwszoosobowej.

. . .

Mam do wszystkich takie małe pytanko. Czy znacie jakieś dobre horrory, albo przynajmniej przeciętne?