Kontynuacja testów Dmitrya Glukhovskiego na bohaterach "Metra"

Metro 2033

Autor: Dmitry Glukhovsky

Tytuł oryginału: метро 2034

Wydawnictwo: Insigis

Ilość stron: 488

Moja ocena: 9/10

Rok 2034. Od pamiętnych wydarzeń, które początek i finał miały na stacji WOGN, minął niespełna rok. Czarni, ponoć śmiertelne zagrożenie dla tych nielicznych, którzy w czeluściach moskiewskiego metra przetrwali atomową apokalipsę, zniknęli na dobre, zgładzeni przez Artema i jego towarzyszy.

Na drugim krańcu metra mieszkańcy Sewastopolskiej toczą walkę o przetrwanie z nowymi formami życia, wdzierającymi się do ostatniego schronienia ludzkości. Los stacji i jej mieszkańców zależy od dostaw amunicji, a te nagle ustają. Karawany giną bez wieści, urywa się łączność.

" W tej maleńkiej Sparcie, uczepionej swojego skrawka ziemi na końcu świata, ponad wszystko ceniona była pewność i bezwzględność w walce. Umiano tu też dochować tajemnicy."

W drugiej części mamy zmianę postaci- głównym bohaterem nie jest już Artem, ale staruszek Homer, Hunter, którego znamy już z pierwszej części; oraz Sasza, córka wygnanego naczelnika jednej ze stacji. Od razu radzę: nie czytajcie wszystkiego, co jest napisane na odwrocie książki, ponieważ zdradzi to Wam teoretycznie jedną trzecią jej treści. Autor jak zwykle igra między mądrościami, żartami, a zachowaniami ludzkimi, co robi z gracją, to trzeba przyznać. Przede wszystkim nareszcie wprowadził także k o b i e t ę   do fabuły, co naprawdę bardzo urozmaiciło całą akcję. 

" Od tego zależało również , czy zdecyduje się iść dalej za Hunterem i czy jego przygoda zmieni się heroiczny epos, czy w koszmarną, bezmyślną rzeźnię, po której nie zostaną żadni żywi świadkowie."

Bardzo dobrze zrobił także zaznaczając, jak bardzo ważne dla ludzi jest piękno. Nie człowiecze, ale tego, co człowiek wykonuje, jak muzyka, obrazy czy książki. Zaciekawiła mnie chyba najbardziej postać Huntera, który w poprzedniej części zaginął, a tutaj pojawia się znowu. Najbardziej zaintrygowała mnie jego walka wewnętrzna między jego człowieczym "ja" a potworem, bestią, która jest zdolna tylko do zabijania. Nie zdziwiło mnie także to, że w pewnym momencie pojawia się znów postać Artema, także sympatycy tego bohatera nie muszą się już martwić. Dodatkowo znowu pojawia się wzmianka o Szmaragdowym Grodzie, który jakoby ma być ostatnim ośrodkiem kultury. Bardzo dobrze, że nie zostało to zapomniane, że postacie zawsze chwytają się jakiejś deski ratunku. 

" Człowiek pamięta swoich krewnych, rówieśników, kolegów z pracy. Ale jego pamięci starcza tylko na trzy pokolenia. Właśnie na te nieco ponad pięćdziesiąt lat."

Chyba już nie muszę pisać, że jest wartka akcja i czytelnik nigdy się nie nudzi. Opisy są dokładne, i można wyobrazić sobie dokładny obraz wydarzeń. Bohaterowie są niemal idealnie wykreowani, niektórzy z ich różnią się od siebie całkowicie. W tym tomie może ie ma aż tylu krwawych scen, ale jak są, to autor nie zamierza ich marnować. Ma swój własny, specyficzny styl pisania i myślenia, co chyba pomaga jego książkom wybić się wśród innych oryginalnością. Ogólnie, to robił on testy na swoich postaciach, sprawdzając jak zachowaliby się ludzie w świecie, w którym żyją. Jeśli się "wsłucha" w książę będzie można bez trudu wyobrazić sobie cały cykl jej powstawania, umieścić się w roli autora.

 Powieść naprawdę warta przeczytania, choćby dla mądrości z niej płynących i dowiedzenia się czegoś zupełnie owego o człowieku i jego zachowaniach.

The Versatile Blogger

 Za nominację (albo ponaglenie) dziękuję Marcepankowej.

ZASADY: 

Każdy nominowany Blogger powinien: 

- podziękować każdemu nominującemu Bloggerowi u niego na blogu, 

- pokazać nagrodę Versatile Blogger u siebie na blogu, 

- ujawnić 7 faktów dotyczących samego siebie, 

- nominować 15 blogów, które jego zdaniem na to zasługują, 

- poinformować o tym fakcie autorów nominowanych blogów.

Ok, to teraz coś niecoś o mnie...

1.

Jestem harcerką od marca 2010 roku. Należę do drużyny ZHR, w te wakacje jadę na mój czwarty obóz. Od pewnego czasu nie wyobrażam sobie życia bez harcerstwa i osób do niego należących.

2.

Mam w domu ośmioletnią suczkę Golden Retriever oraz sześcioletniego dachowca. Pomimo stereotypowego stwierdzenia, że koty i psy się nie lubią, to oni się naprawdę świetnie dogadują.

3.

To jest może trochę dziwne, ale nie lubię jak w książkach wciskają mi kit o takich rzeczach jak ścinanie, wieszanie kogoś i tortury. Właśnie dlatego tak się ucieszyłam, gdy w moje ręce wpadła książka "Historia tortur i egzekucji", w której nie ma kłamstw, same fakty. Wiem, jestem dziwna i możliwe, że trochę nienormalna, ale proszę, nie bądźcie na mnie źli. Taka po prostu jestem, lubię poznawać prawdę.

4.

Uwielbiam wszelkie sporty, z wyjątkiem piłki nożnej. W ostatnie wakacje wyrobiłam sobie patent żeglarza jachtowego, pływam na windsurfingu, jeżdżę na nartach... jednym słowem, uprawiam strasznie dużo sportów ;)

5.

Po cichutku piszę sobie różne opowieści i historie. Nie pokazuję ich prawie nikomu, czasami przyjaciółkom i koleżankom. Aha, i jeszcze teraz zaczęłam publikować moje kilkuczęściowe opowiadanie w gazetce szkolnej. To moja tak naprawdę pierwsza publikacja.

6.

Jestem otaku, to znaczy fanem magi i anime. Jeżdżę na konwenty, mam półkę komiksów i oglądam seriale. Moimi ulubionymi są: Hetalia, Death Note, Vampire Kight, Alicja w Krainie Serc i Kuroshitsuji.

7.

Należę także (od niedawna) do bractwa łuczniczego. Czyli: strzelam z łuku, robię strzały i różne rzeczy potrzebne do treningów. Muszę sobie jeszcze sobie tylko uszyć suknię wzorowaną na tych z XV wieku i będę mogła jeździć na turnieje łucznicze.

Ok... chyba wszystkie blogi, które znam zostały nominowane do Versatile Blogger, więc po prostu zapraszam wszystkich, którzy chcą dołączyć do tej zabawy :)

Zwierzęta i maszyny

Lewiatan

Autor: Scott Westerfeld
Tytuł oryginału: Leviathan
Wydawnictwo: Rebis
Ilość stron: 420
Moja ocena: 8/10
Seria: Lewiatan

W alternatywnej przeszłości Europa zmierza ku światowej wojnie. Mocarstwa pod przywództwem Niemiec stworzyły armię potężnych bojowych maszyn. Ich przeciwnikami są angielscy darwiniści i wyhodowane przez nich niezwykłe żywe organizmy.

"Teraz strzelają do nas   f l a r a m i? Powariowali?"

Cała historia opowiada głównie o dwóch osobach. Pierwszą z nich jest nastoletnia Deryn Sharp, która podstępem dostała się do angielskich Sił Powietrznych. Natomiast drugim bohaterem jest arcyksiążę Austro-Węgier, Aleksander, który po śmierci rodziców ucieka z kraju wraz ze swoimi nauczycielami. Losy obojga bohaterów splatają się ze sobą w najmniej oczekiwanych okolicznościach. 

  Powieść naprawdę wprawiła mnie w zaskoczenie. Wcześniej spoglądałam na tę książkę z lekką niechęcią ( przepraszam!), ale gdy tylko zaczęłam ją czytać, to tak mnie wciągnęła... Co prawda niektórzy mogą poczuć się zniesmaczeni tym, że jest ilustrowana, ja na początku też się tak trochę czułam, jednak potem uzmysłowiłam sobie, że dodają one swoisty nastrój.

" Jej wzrok wędrował pospiesznie między zwiniętą żółtą płachtą, a zbliżającą się burzą i zastanawiała się, co w takiej sytuacji zrobiłby  c h ł o p i e c."

 A co do kreacji bohaterów: autor ma u mnie dużego plusa. Zadbał o to, aby Deryn i Alek bardzo różnili się między sobą, chyba ze względu po części na środowisku w którym się wychowywali. Super jest także to, że pomimo iż książka napisana jest w narracji trzecioosobowej uczucia bohaterów są dokładnie opisane i nieskrywane przed nami. Dodatkowo pan Westerfeld pamiętał cały czas o tym, że Deryn tak naprawdę jedynie podszywa się pod chłopaka i nie wie dokładnie, jak oni się zachowują. 

" Bosman powinien zajmować się kadetami, ale najwyraźniej wydawało mu się, że ma im też matkować."

 A teraz przyszła pora na omawianie fabuły i wymysłów autora. Na pierwszy ogień idzie akcja: naprawdę niezła. Bohaterowie nie siedzą w miejscu, tylko cały czas coś robią. Mam tylko jedno ALE: książka jest naiwna(, co można zobaczyć pod koniec); oraz przewidywalna w niektórych aspektach. Ale tak poza tym wszystko jest w jak najlepszym porządku. I oto teraz pomysły na zwierzęta i machiny. Mogę to wszystko określić jednym słowem- fantastyczne. Jetem pod wrażeniem wszystkich tworów, a w szczególności statków-zwierząt. Niesamowite jest to, że praktycznie rzecz biorąc autor wytłumaczył w jaki sposób jest to możliwe.

"-Chyba dam sobie radę z jedną kobietą- odparł Alek, wzdychając.- O ile oczywiście nie weźmie ze sobą tej swojej bestii."

 Podsumowując, polecam gorąco książkę wszystkim fanom gatunku steampunk. Błyskawicznie się ją czyta i ma się przy tym świetną zabawę śledząc losy bohaterów. Co prawda na początku może być troszeczkę nudna, ale później akcja się rozkręci.

Wyspa Żołnierzyków

I nie było już nikogo

Autor: Agata Christie

Tytuł oryginału: And Then There Were None

Wydawnictwo: Dolnośląskie (grupa Publicat s.a.)

Ilość stron: 213

Moja ocena: 7/10

Dziesięć osób podejrzanych o morderstwo zostaje zaproszonych przez tajemniczego gospodarza do domu na wyspie. Gdy ginie druga z nich, pozostali zdają sobie sprawę, że to, co początkowo uważali za nieszczęśliwy wypadek, jest dziełem zabójcy. Postanawiają odkryć jego tożsamość. Nie jest to proste, gdyż nikt nie ma alibi. Odizolowani od społeczeństwa, niezdolni do opuszczenia miejsca pobytu umierają jeden po drugim w sposób opisany w dziecinnej rymowance, którą ktoś wywiesił w ich pokojach.

" - Kwestia czasu... czasu? My nie mamy czasu! Wszyscy pomrzemy..."

Akcja powieści toczy się na Wyspie Żołnierzyków, którą nabył niejaki pan U.N. Owen. Dziesięciu bohaterów zostaje zaproszonych do posiadłości na niej wybudowanej. Właśnie z powodu takiej ilości bohaterów możemy na początku gubić się trochę w fabule i nie rozumieć o kogo chodzi. Po pewnym czasie jednak można przywyknąć, zwracając też uwagę na to, że coraz mniej osób pozostaje wśród żywych. Fabuła nie tyle niesamowita, co w miarę pomysłowa.

" Jeśli chodzi o mnie, ie mam najmniejszej wątpliwości, że zostaliśmy tu zaproszeni przesz szaleńca."

Dzięki zróżnicowaniu charakterów postaci, książka robi się znacznie ciekawsza. Poza tym, kilka emocjonujących momentów, po których podejrzewamy coraz to inne osoby. Nie nudziło mi się aż do końca powieści, ale dobrze radzę, nie patrzcie , co będzie na kocu, bo zepsujecie sobie tylko zabawę. A morderca i jego motywy są bardzo ciekawe... Jednym słowem, bardzo ciekawa lektura, szybka i przyjemna. Pomimo, że jest narracja trzecioosobowa, to uczucia bohaterów opisywane są niemal jak w pierwszoosobowej.

. . .

Mam do wszystkich takie małe pytanko. Czy znacie jakieś dobre horrory, albo przynajmniej przeciętne?

Powrót do krainy smoków

Dziewiąty Mag. Zdrada

Autor: Alice Rosalie Reystone

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Ilość stron: 542

Moja ocena: 9/10
Seria: Dziewiąty Mag

Smoki ruszyły w jej stronę. Wyciągnęła dłoń i odparła atak zaklęciem...

Nad światem dziewięciu miast nadciągają czarne chmury. Wybitni czarnoksiężnicy w pośpiechu pracują nad sposobami walki z groźnymi nyrionami. Nadszedł czas rozpoczęcia szkolenia magów medyków i budowy szpitala dla smoków i pegazów na Trollowych Rubieżach, Ale na Wielkiego Xaviere'a! Kobita Dziewiątym Magiem?! To niedorzeczność i obraza społeczności wszystkich miast. Poza Severianem i Teobaldem nikt nie chce się zgodzić, aby Ariel podeszła do próby na Dziewiątego Maga. Czy otrzyma tę wielką szansę?...

"To, co jest nam pisane i tak się spełni. Nie widzisz tego?"

Kontynuacja Dziewiątego Maga (recenzja TUTAJ). Tym razem główna bohaterka, Ariel, musi stawić czoła zdrajcy, który tylko czyha na jej śmierć. Jednocześnie dowiaduje się wielu ciekawych rzeczy dotyczących jej ukochanego, Marcusa. Kobieta musi stawić czoła wielu niebezpieczeństwom i przeciwnościom losu oraz dopiąć swego w niektórych sprawach.

Książa w pełni mnie zadowoliła. Niesamowite zwroty akcji robią swoje, czytelnik jest coraz bardziej zainteresowany tym, co się będzie działo dalej. Przy czytaniu tej powieści pewne rzeczy na pierwszy rzut oka wydawały się oczywiste, jednak po pewnym czasie okazuje się, że są jeszcze bardziej skomplikowane, niż myśleliśmy. Pełno zwrotów akcji, dzięki czemu prawie żadnych naszych przypuszczeń nie możemy być pewni. 

" Był piękny i jednocześnie straszny. Nie dostrzegła na jego twarzy najmniejszego śladu ciepłych ludzkich uczuć. To było oblicze bezdusznej bestii."

Ta część jest na pewno jeszcze bardziej emocjonująca i krwawa od poprzedniej, jednak zarazem zamieszczono tu parę fragmentów erotycznych. Tak więc, jeśli ktoś sięga po tą książkę, musi spodziewać się  takich właśnie fragmentów. Przyznaję się, na początku mi się nie podobało wprowadzenie córki Ariel, Amandy, do tego świata, ale potem jakoś zmieniłam swoje poglądy jej dotyczące. Jak się okazuje pod koniec powieści, najwyraźniej to jej przygody będą opisywane w kolejnym, ostatnim zresztą, tomie. I szczerze mówiąc bardzo dobrze. To prawdopodobnie zaczęłoby być monotonne, gdyby przez wszystkie trzy części ktoś zagrażał życiu Ariel, a tak to bohater główny zmienia się.

" Moje miejsce jest tutaj. Dołączę do was najszybciej jak będę mogła. Przeznaczenie jest rzeczą nieuchronną... No, lećcie!"

Dużym plusem jest także wprowadzenie wielu nowych postaci do fabuły. Każda z nich różni się charakterem, czego już chyba nie muszę nadmieniać. Pojawiają się też tutaj różne nowe stwory, jak harpie, autorka kontynuowała także wątek o centaurach. Aż chciałam się znaleźć w tym świecie! Z resztą, nie pierwszy raz o jakiejś książce tak myślę... No, ale wiadomo, takie książki to niestety fikcja, więc nie znajdziemy się w alternatywnej rzeczywistości, chociaż wiele osób na pewno bardzo tego pragnie. Ogólnie rzecz biorąc, książka jest naprawdę bardzo dobra, chociaż na samym początku było mnóstwo elementów z romansu, to potem autorka zgrabnie wprowadziła wątki, które zneutralizowały trochę poprzednią treść.

" Bestie wyciągały ofiary z kryjówek, a gdy nie mogły, po prostu rozdeptywały ich schronienia. Ulicami płynęły strumienie krwi i wszędzie leżały zmasakrowane ciała."

Osobiście już nie mogę się doczekać wydania trzeciej części, no ale co mogę zdziałać, wyjdzie dopiero na jesień. Osobom, które jeszcze po tą serię nie sięgnęły, naprawdę gorąco polecam, a co do osób, które już przeczytały, to mam nadzieję, że powieści podobały Wam się tak samo, jak i mi.

Świat równoległy

Dziewiąty Mag

Autor: Alice Rosalie Reystone

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Ilość stron: 532

Moja ocena: 10/10

Seria: Dziewiąty Mag

Ataki trolli, chimer i cyklopów są coraz bardziej zuchwałe. Magiczne kopuły chroniące dziewięć miast tracą moc, smoki zaczynają chorować.Za radą wszechwiedzącej Oriany dwunastu oficerów wyrusza do równoległego świata.

" A skoro jej tu nie ma, to znaczy, że ani jego świat, ani... on tak naprawdę wcale jej nie obchodzą."

Książka mnie zachwyciła. Pochłaniałam każde słowo, każdą literkę w błyskawicznym tempie, a odkąd doczytałam do końca nie mogę wytrzymać, aby nawet przez minutę o niej nie myśleć. No dobra, pewnie zadajecie sobie pytanie: co tak bardzo mnie w niej zachwyciło? Już wyjaśniam. Zagłębianie się w ludzkie uczucia, fabuła, postaci, stwory... jeszcze trochę mogłabym wymieniać. Ale zacznijmy od początku. Po pierwsze, nareszcie w moje rączki trafiła książka, która nie opisuje jakiejś zakochanej nastolatki, tylko dorosłą, dojrzałą kobietę, matkę ośmioletniej Amandy.( Do tego stopnia mnie to zauroczyło, że nie mogłam przestać czytać do czwartej rano, ale to szczegół.) Bohaterka nie chce dopuścić do siebie uczuć i przywiązywać do tego świata, ponieważ wie,  że będzie musiała wrócić do swojego dawnego życia i opuścić to miejsce. Ma charakterek, to trzeba przyznać, potrafi odpłacić pięknym za nadobne. Ogółem chodzi o to, że jest jedną z osób, która może uratować smoki i ludzi od zagłady.

" Czarodziejm w końcu mógł być k a ż d y, ale czarodziejem i oficerem jednocześnie tylko n i e l i c z n i."

Na swojej drodze Ariel spotyka wielu ciekawych ludzi, czasami gubiłam się kto jest kim, ale tylko czasami. Co do fabuły, to nie mam jej nic do zarzucenia. Świetnie wykreowana, fantastyczne zwroty akcji, tajemnice, sceny pełne napięcia. Tego wszystkiego wymagam od dobrych książek, więc ta zalicza się do nich w 100%. Czasami bywam wybredna co do postaci- nie mogą być sztuczne, jednakowe, szare, stereotypowe... na całe szczęście żaden z bohaterów taki nie jest. Oczywiście, znajdą się takie osoby, których znienawidzimy od pierwszego wątku o nich. Bardzo mi się spodobało to, że elfy mogą mówić tylko prawdę. 

" -Ale nie przejmuj się, Efrem- poklepała go przyjaźnie po ramieniu- ciebie i tak by nie tknęły One nie jedzą byle czego!"

Nie będę za bardzo wprowadzała treści fabuły: sama strasznie niecierpliwiłam się, co się stanie dalej, więc nie chcę Wam tej przyjemności odbierać. Niektórzy mogą to uznać za romansidło, jednak ja uważam, że to nie jakieś tam tępe miłosne paplanie, tylko przemiana wewnętrzna bohaterów, ludzkie zachowania i tak naprawdę nauka bycia człowiekiem. Co do stworzeń, to są one niesamowite i niektóre tak realistycznie opisane, że stały mi przed oczami, gdy tylko je zamykałam.

" - Wyciągnij pasek z moich spodni- polecił.
- C-co? Co takiego?- wyjąkała patrząc do góry.- Po jaką cholerę?- zapytała ze wściekłością. No, jeśli on się myli..."

Podsumowując, książka chyba bardziej zaadresowana do dziewczyn, ze względy na wiele elementów romantycznych, jednak naprawdę warto przeczytać. Nieliniowa fabuła, narracja trzecioosobowa jednak uwzględniająca dokładne uczucia i myśli bohaterów. Język, którym posługuje się autorka sprawia, że powieść czyta się szybko i przyjemnie. Od razu mówię, jest tutaj trochę przekleństw. Osobiście pokochałam tę książkę z całego serca i już nie mogę się doczekać następnych części.

Wyniki konkursu!

A więc, dzisiaj o ok. pierwszej w nocy wylosowałam osobę, do której powędruje książka Głębiej.

A osobą tą jest

awiola

Gratulacje! Teraz tylko czekam na adres, na który mogłabym wysłać nagrodę.