"Miasto popiołów" Cassandry Clare

Miasto popiołów

Autor: Cassandra Clare

Tytuł oryginału: City of Ashes. The Mortal Instruments- Book Two

Wydawnictwo: MAG

Ilość stron: 442

Seria: Dary Anioła, tom II

Moja ocena: 8/10

Clary Fray chcciałaby, aby jej życie znowu stało się normalne. Ale czy cokolwiek może takie być, skoro dziewczyna jest Nocnym Łowcą zabijającym demony, jej matka została magicznie wprowadzona w stan śpiączki, a ona sama nagle zaczyna widzieć mieszkańców Podziemnego Świata- wilkołaki, wampiry, wróżki...

"Dlaczego, och, dlaczego Jace wdał się w bójkę ze stadem wilkołaków? Co go opętało? Z drugiej strony, to był Jace. Wszcząłby bójkę z ciężarówką, gdyby naszła go taka ochota."

Nocni Łowcy to nie są zwykli ludzie. Widzą więcej, są wytrzymalsi, znają magię Runów, pochodzą z krwi Anioła i człowieka. Łowcą nie można się stać- trzeba się nim urodzić. Oczywiście, za sprawą jednego z trzech Darów Anioła, można się nim stać, jednak jest to bardzo ryzykowne. W dzisiejszych czasach zostało ich niewiele. Głównym ich celem jest utrzymanie porządku pomiędzy Podziemnymi i demonami, chroniąc Przyziemnych, czyli zwykłych ludzi. Jednak niektórzy Nefilim się zbuntowali- teraz nie można dopuścić, żeby zniszczyli to, nad czym Clave pracowało latami. Czy im się uda? Zobaczymy...
 Drugi tom Darów Anioła zaczyna się dosyć spokojnie, przywołaniem demona przez młodego czarownika, a potem zapoznaniem się z watahą Luke'a. Z początku trzeba zorientować się w ogólnej sytuacji, rozmieszczeniu i odnoszenia się do siebie wzajemnie postaci. Nie jest to trudne, bo już po pierwszych kilkunastu minutach czytania bez problemu czytelnik się zapoznaje z tymi rzeczami. Niestety za bardzo nie mogę dalszych głównych zagadnień związanych z fabułą opisać, z powodu wielu możliwych spoilerów. Jednak jedno mogę powiedzieć- dalej głównym celem bohaterów będzie powstrzymanie Valentine'a przed jego dalszymi zamiarami związanych ze zniszczeniem Clave.
  Przez pierwsze rozdziały tak naprawdę niewiele się dzieje. Akcja toczy się powoli, jednak z każdą kolejną stroną mozolnie, ale jednak, zagęszcza się, tak, że pod koniec robi się tak gorąco, że niemal czuć buchający ogień z kartek.
  Najbardziej poraziło mnie płynne a zarazem nienaturalne przejście z tematu do tematu. W jednym momencie autorka opisywała ból i strach jednego z bohaterów, który siedział sam w więzieniu, a chwilę potem gładko zaczęła pisać o tym, jak dwoje innych postaci się całuje. Uśmiałam się, naprawdę.

" - Kukułki to pasożyty- mówiła dalej.- Składają jaja w gniazdach innych ptaków. Kiedy jajo pęka, świeżo wykluty pisklak wypycha rywali z gniazda. Biedni rodzice zaharowują się na śmierć, żeby wykarmić ogromne kukułcze pisklę, które zabiło ich dzieci i zajęło ich miejsce.

 - Ogromne? Czyżby pani sugerowała, że jestem gruby?"

  Oczywiście wszechobecna jest arogancja i cięty język Jace'a, który ubarwia i, można by powiedzieć, jest przyczyną późniejszych sytuacji. Pomimo tego, co go spotyka, pozostaje dalej sobą, tym pewnym siebie chłopakiem, który momentami również rozbawia nas do łez. W międzyczasie odkrywa też swoje nowe, zdumiewające zdolności.
 Co do Clary, Simona i reszty postaci, to ich zachowania także pozostają bez zmian, z tym, że są osobami naprawdę dobrze skonstruowanymi pod względem charakterów. Jednak zarówno rudowłosa dziewczyna, jak i jej przyjaciel zmieniają się- ona poznaje i wypróbowuje swoją specjalną umiejętność, a on... cóż, nie będę spoilerować. Dowiecie się.
  Jednym z punktów zwrotnych jest wybranie się do Jasnego Dworu, w którym dochodzi do drobnej, ale znaczącej kłótni między bohaterami, która potem ma wpływ na niektóre wydarzenia.

"-A więc jest pan ojcem Clary-powiedział.- Bez obrazy, ale rozumiem, dlaczego ona pana nienawidzi.

 Jego twarz pozostała obojętna, niemal kamienna. Jego usta ledwo się poruszyły, kiedy zapytał:

- Dlaczego?

- Bo widać, że jest pan psychopatą."

 Nastrój utrzymuje się przez całą powieść, fabuła wciąga do granic możliwości, jednak przed całkowitym zatraceniem się w niej chroni nas to, że połkniemy książkę w jeden-dwa wieczory. Przynajmniej nie stracimy poczucia rzeczywistości, bo za jej sprawą zapomnimy o całym świcie. Demoniczne rytuały, bitwy, napięcie utrzymujące się przez cały czas... To wszystko sprawia, że niemal wszyscy mogą się w niej zakochać.
 Ta seria jest inna, bo pomimo tego, że występują tutaj wampiry, wilkołaki i wróżki, to Nocni Łowcy są jedynym w swoim rodzaju pomysłem w książkach młodzieżowych. Są naprawdę świetnie stworzeni- od zdolności, przez broń, którą się posługują, do ich pochodzenia i Idrisu. Jednym słowem, coś nowego, z czym nie było do tej pory styczności.

Książka przeczytana w ramach wyzwania

Co ludzie ukrywają, czyli Czarna Księga Sekretów

Czarna Księga Sekretów

Autor: F.E. Higgins

Tytuł oryginału: The Black Book of Secrets

Wydawnictwo: W.A.B.

Ilość stron: 266

Moja ocena: 8/10

Ludlow Fitch od najmłodszych lat był zmuszany przez rodziców do zdobywania pieniędzy w nieuczciwy sposób. Przed ich kolejnym okrutnym pomysłem postanawia w końcu ratować się ucieczką. Po nocnej włóczędze dociera do górskiej wioski Pagus Parvus i trafia pod opiekę Joe Zabbidou- właściciela lombardu, w którym można znaleźć wszystko: biżuterię, zegarki, drewnianą nogę, a nawet... żabę. Głównym zajęciem Zabbidou jest jednak skupowanie od ludzi ich tajemnic. Ludlow zostaje zatrudniony do opieki nad Czarną Księgą Sekretów. Nawet nie podejrzewa, że mieszkańcy tak niewielkiej osady mogą mieć tak wiele do ukrycia...

"- Sami tworzymy własne szczęście, Ludlow, poprzez nasze czyny i stan naszego umysłu. Pod tym względem możemy kontrolować swój los. Tylko jednak rzecz jest pewna: nikt z nas nie ucieknie przed śmiercią."

 Całą historię zaczynamy w Mieście podzielonym na dwie części, jedna zamieszkana była przez ludzi bogatych i na poziomie, druga przez biedniejszych mieszczan i bezdomnych. Główny bohater właśnie tę drugą część zamieszkuje, razem z Mamcią i Tatkiem, którzy bynajmniej nie zachowują się w stosunku do niego tak, jak rodzice zachowywać się powinni. Widzą w synu tylko sposób na dodatkowe przychody, odkąd był małym dzieckiem jest uczony złodziejskiego fachu. Jego złość i chęć zmienienia swojego życia narastają i pewnego dnia, gdy chcą sprzedać jego zęby doktorowi, ucieka z Miasta. Trafia do mieściny Pagus Parvus, w której będzie toczyła się niemal cała dalsza akcja. Jest to wieś położona na dosyć stromej górze, gdzie nawet na chwilę nie pojawia się skrawek nieba. Przez 8 miesięcy w roku pada tutaj śnieg, przez pozostałe 4 panują siarczyste ulewy. Tutaj właśnie Ludlow spotyka Zabbidou- właściciela nowego lombardu, który oferuje chłopcu pracę. Ma pomagać mu w prowadzeniu lokalu, na co ten przystaje z wielką chęcią. W tle zaczyna się przewijać Czarna Księga Sekretów, która skrywa najskrytsze tajemnice wielu ludzi. Jakie się one okażą?...

" Słyszałem, że powinno się kochać swoich rodziców, ale chyba nie to wobec nich czułem. Może jakiś rodzaj lojalności, jakieś poczucie więzów krwi, ale nie miłość."

 Atmosfera skonstruowana jest naprawdę niesamowicie, pomieszanie charakteru powieści Dickensa i Agathy Christie. Mała mieścinka to w tym przypadku świetne miejsce na prowadzenie historii Ludlowa i Zabbidou, nie wspominając o nadaniu jej raczej ponurego wrażenia. Intrygującą samą w sobie postacią jest Joe- tajemniczy, nie mówi całej prawdy, nie wiadomo, skąd się wziął i jakie czerpie zyski z prowadzenia lombardu, bo skupował wszystko, nawet bezwartościowe rupiecie, proponując nieproporcjonalne ceny w stosunku do rzeczywistej wartości. A wszystko robi tylko po to, by wieśniacy mogli pospłacać długi zaciągnięte u Jeremiasza Ratcheta, do którego należy większość działek w Pagus Parvus.
  Całą historię mamy szansę śledzić z dwóch perspektyw- ze strony Ludlowa (narracja pierwszoosobowa) oraz obserwować wydarzenia z obiektywnej strony (narracja trzecioosobowa). Jest to o tyle ciekawe, że prócz tych dwóch narracji pojawia się jeszcze jedno urozmaicenie książki, a mianowicie notatki z Czarnej Księgi Sekretów. Spisuje się tam najskrytsze tajemnice ludzi, które nie dają im spać po nocach i nękają ich co dnia. Dzieląc się nimi z kimś uwalniają się z tego ciężaru, w tym właśnie Zabbidou pomaga.
  Nastrój także został bardzo dobrze dostosowany do nastroju książki, sprawia, że może i się zbytnio nie boimy, ale za to wprost nie można się oderwać od lektury. Wciąga jak czarna dziura, która wypuści cię dopiero po skończeniu ostatniej strony. Połknie się ją w jeden- dwa wieczory bez większego problemu i z wielką przyjemnością.

" Nie będę zaprzeczać, że los [...] został w taki czy inny sposób przypieczętowany, kiedy przybyłem do Pagus Parvus, ale on sam zabił się na długo zanim ja w ogóle się tam pojawiłem: zabił się swoim egoizmem, chciwością, okrucieństwem. Takie są zasady, Ludlow, i żyję według nich niezależnie od wszystkiego"

 W ogóle w powieści można zauważyć głębsze znaczenie. Wydarzenia tam się toczące można porównać do każdego człowieka. Każdy skrywa jakąś tajemnicę i nikt nie jest bez skazy, za to, gdy już człowiek otrzyma dużo, będzie chciał jeszcze więcej. W końcu stanie się egoistyczny i chciwy, aż na koniec nie pozostaną mu żadne cechy człowieka. Jest to dla nas, czytelników, ostrzeżenie przed tym, żeby nie dać się własnym słabościom i chciwości, bo to nas będzie mogło w końcu zniszczyć.
  Czas można, a czasem nie można przewidzieć tego, co się wydarzy. Niektóre rzeczy są wprost oczywiste, niektóre wcale takie nie są. Prostoliniowość fabuły sprawia, że bardzo łatwo zrozumieć nie tyle przesłanie, co treść. Aby zrozumieć ogólne zamierzenie książki trzeba czytać pomiędzy wierszami, można zinterpretować tekst na wiele sposobów. Nie wspomnę już o wielu nurtujących mnie w tym momencie pytaniach: skąd się wzięła ta żaba? skąd się wziął Zabbidou? po co spisuje się to wszystko w Czarnej Księdze Sekretów? co będzie z Ludlowem? Na te pytania niestety na razie nie mam odpowiedzi, mogę tylko snuć przypuszczenia. Może to i dobrze...?
  Jeśli chodzi o postaci, to stworzenie ich z pewnością nie zajęło zbyt dużo czasu. Nie ma ich zbyt wiele, poza tym bardziej dopracować trzeba było zaledwie 3-4 z nich. Co nie znaczy, że pozostałe nie są dopięte na ostatni guzik, bo są. Bez trudu można je rozpoznać.
  Pomysł sam w sobie jest bardzo oryginalny i intrygujący- skupowanie ludzkim tajemnic. Ktoś jeszcze by na to wpadł? Niewiele osób zakładam.
  Powieść zalicza się do fantastyki, może z odrobiną historii, wspomniany jest tutaj Londyn, poza tym przedstawione są warunki, w których żyli ludzie w większych miastach i wsiach.

Książka przeczytana w ramach wyzwania:

Królewski zwiadowca

Królewski zwiadowca

Autor: John Flanagan

Tytuł oryginału: Rangers Apprentice. The Royal Ranger

Wydawnictwo: Jaguar
Ilość stron: 487
Seria: Zwiadowcy, księga 12
Moja ocena: 7/10

  W królestwie Araluenu zachodzą nieuchronne zmiany, wymuszone przez nieubłagany upływ czasu. Król Duncan, złożony chorobą, nie może pełnić swych obowiązków, a regentką zostaje Cassandra, którą wspomaga mąż, Pierwszy Rycerz Królestwa, sir Horace.

   Halt i lady Pauline wiodą spokojniejsze niż ongiś życie, chociaż stale są na bierząco ze wszystkimi sprawami dotyczącymi Korpusu Zwiadowców, któremu przewodzi Gilan.

   Tymczasem okrucieństwo losu przygniata ciężkim brzemieniem Willa. Przyjaciele za wszystkich sił starają się przywrócić mu radość życia. Po burzliwej naradzie dochodzi do wspólnego wniosku: muszą znaleźć mu ucznia.

  Willa trzeba długo namawiać. I bardzo usilnie przekonywać. W końcu przystaje na propozycję przyjaciół, kompletnie nie zdając sobie sprawy, co go czeka...

"- W lesie bywa niebezpiecznie, księżniczko. Nigdy nie wiadomo.
   Jej uśmiech stał się jeszcze szerszy.
 - Na pewno nie nazbyt niebezpiecznie dla żądnej krwi wojowniczki.[...]"

   Wszystkie znane już nam postaci z wcześniejszych tomów Zwiadowców w tej oto książce są już dużo starsi niż w poprzednich księgach. Udowadnia to dla przykładu wprowadzenie nowego bohatera, a raczej bohaterki- Maddie, córki Cassandry i Horace'a, która pojawia się już w drugim rozdziale. Córka Duncana ma na głowie całe królestwo i nieznośną wprost córkę, królewnę rodem z wrednych opisów i przekonań. Za to Will... cóż, on dalej pozostaje zwiadowcą w lennie Redmont. Tylko że już prawie nic nie pozostają w nim z tego wesołego chłopaczka, którego znaliśmy przez 11 tomów. W tej księdze zmienił się nie do poznania, wcale nie na lepsze. Ogólnie to niemal cała fabuła opiera się na Willu i Maddie, w końcu po coś się ją wprowadziło, prawda?

"- Gdyby ta bela była człowiekiem- odparł Will- strzała ledwie musnęłaby go w lewe ramię. Gdyby to był rycerz, zapewne osłoniłby się tarczą, strzała zsunęłaby się po niej, a on nadal zmierzałby w twoją stronę. Nie najgorzej może równać się śmierć."

 Trudno mi w tym momencie cokolwiek wymyślić, żeby nie było spoilerów... Od razu chciałabym wspomnieć o tym, że również i ja płakałam przez pierwsze kilkadziesiąt stron, po prostu co chwila. To, co wydarzyło się w powieści było dla mnie nierealne i niesprawiedliwe, nie chciałam w to uwierzyć. Potem już było o tej jednej rzeczy mniej wspomnień i dzięki temu już się oswoiłam z tą myślą.

  Zaraz potem pierwszą myślą, która mnie naszła, było "kurczę, to coś mi przypomina. Ale co?" Odpowiedź jest prosta- pierwszy tom, Ruiny Gorlanu. Rozumiem, że nowy uczeń, rozumiem, że także musi przejść podobne szkolenie do szkolenia Willa, ale z pisaniem co chwilę czegoś w stylu "Will zorientował się, że nieświadomie użył słów Halta, które towarzyszyły mu przed laty podczas jego ćwiczeń", to lekka przesada. Dobrze by było, gdyby zostało to wspomniane parę razy, a nie dziesiątki. Serio, to już się robiło nudne i monotonne.

 Z pewnością wielkim plusem książki była wartka akcja. Zawsze coś się działo i nie było momentów, w których czytelnik ziewał i zasypiał. Momentami wprost nie da się od niej odciągnąć, wierzcie mi. Pomimo tego, że Zwiadowcy są ewidentnie tasiemcem, to autor niemal zawsze ma nowe pomysły, które wprowadza z wielką wprawą i dopracowaniem

 "- Prędzej, Donald!- wrzasnął Ruhl.- Nie ma czasu!
- mnie również miło cię widzieć, szefie- odparł gniewnie Donald."

 Co do postaci, to, jak zawsze, wszystkie są dopracowane. Od egoistycznej królewny, do małego dziecka ze wsi. Można je bez trudu rozpoznać po zachowaniu, które czasami różniło się niesamowicie.

  Najlepszą rzeczą tutaj jest obserwowanie zmian Willa i Maddie. Ich zachowań, usposobienia... wszystkiego. Oprócz tego pojawia się rzecz, na którą czekałam od samego początku serii. Jaka? Przekonajcie się sami...

 Narracja trzecioosobowa sprawia obiektywne wrażenie na całą  sytuację, chociaż czasem wcale tak nie jest. Za to najbardziej barwną postacią jest z pewnością Maddie i od tej pory chyba, to właśnie ona będzie w centrum zainteresowania w książce.

   Najbardziej mnie jednak zdenerwowało zakończenie. Jest przerwane i sprawia, że czytelnik już chce kolejną część. Więc ja się pytam- kiedy kolejny tom? Bo już wprost nie mogę się doczekać.

Pan Samochodzik i skarb Atanaryka

Pan Samochodzik i skarb Atanaryka

Autor: Zbigniew Nienacki

Wydawnictwo: Oficyna Wydawnicza WARMIA

Ilość stron: 185

Seria: Pan Samochodzik

Moja ocena: 8/10

Tomasz N.N., student historii sztuki i pracownik redakcji jednej z gazet, bierze udział w odnalezieniu słynnego szczerozłotego skarbu króla Gotów, Atanaryka. W czasie wykopalisk archeologicznych Tomasz, jego brat Paweł i uczestnicy obozu naukowego przeżywają ciekawe przygody.

"Bogactwa mijają w mgnieniu oka, trzody giną, krewni umierają, przyjaciele są śmiertelni i każdy z nas umrze, atoli istnieje coś, co nie zamrze: jest to zdanie o zmarłych...."

 To jest cud, że udało mi się zdobyć papierowy egzemplarz tej książki, bo- jak zauważyłam- aktualnie raczej w żadnym sklepie internetowym takowego się nie nabędzie, stacjonarnym także jest to wątpliwe. Jednak dzięki wspaniałej małej księgarni w Mikołajkach udało mi się- naprawdę bardzo dziękuję.
 No dobrze, przejdźmy może do właściwej recenzji. Akcja zaczyna się tuż przed wakacjami 1958 roku, gdy młody student historii Tomasz przygotowuje się na wyprawę archeologiczną we wsi Gąsiory. Próbuje namówić swojego brata Pawła, by z nim pojechał i coś ze sobą pożytecznego zrobił. Udaje mu się to i obaj jadą do obozu archeologicznego przy starych gockich kurhanach. Tam właśnie toczą się wydarzenia całej książki, których zwieńczeniem jest, jak się można spodziewać, skarbu Atanaryka. W międzyczasie przez fabułę przewija się trochę osób, jednak nie jest ich niesamowicie dużo.

"Nie potrafiłem nie myśleć, że kobieta ta, być może, odznaczała się kiedyś pięknością i, gdy uśmiechała się, widok jej białych, lśniących zębów zachwycał mężczyznę. Jakże musiał ją kochać, skoro pochowano go przy niej. Rozłączyła ich śmierć okrutna i bezwzględna dla ludzkich uczuć. I potem znowu śmierć ich połączyła. Wspólnym grobem."

 Czytałam już inne części przygód Pana Samochodzika, jednak tra się od nich znacząco różni. Już nie mówię o tym, że pan Tomasz nie posiada jeszcze takiego przezwiska a tym bardziej swego wehikułu, ale o cały przebieg akcji. Znacząco odbiega od innych powieści z tego cyklu, może chodzi o różnicę w klimacie powieści? W Skarbie Atanaryka brak tak charakterystycznych dla tej serii niebezpieczeństw. W końcu w niemal wszystkich powieściach dotrzeć do skarbu wcale nie jest tak łatwo, jak się wydaje, trzeba analizować wszystkie wskazówki, niekiedy jeździć w różne miejsca oddalone od siebie niekiedy o setki kilometrów. Nie brakuje także w większości cwanych przeciwników Pana Samochodzika, którzy ścigają się z nim w odnalezieniu zaginionych przedmiotów. Tego mi właśnie w tej części brakowało- jakichkolwiek poważnych przeszkód w zamiarach Tomasza i ekipy archeologicznej.

"... Nie wierz słowom panny ani żadnej niewiasty, bo ich serca są jak koło, co się obraca. Nie wierz świetności dnia ani żmii uśpionej, ani umizgom tej, z którą się żenić zamyślasz, ani złamanemu mieczowi, ani synowi bogacza, ani świeżo posianej roli..."

Co do postaci, to wszystkie by były bardzo dobrze dopracowane, gdyby nie parę uchybień. Mianowicie niesamowite wprost podobieństwo charakterów dwóch postaci- Agnieszki i Krystyny. Obydwie mają podobne zachowania, często w podobny sposób w stosunku do pana Tomasza się zachowują. Ale nie są, na całe szczęście, identyczne. Krystyna bardziej woli pozostać tajemnicza i nasz główny bohater chyba o wiele częściej ją denerwuje niż Agnieszkę. Co do innych osób, to za bardzo nie mam się do czego przyczepić. Wszyscy oni są różni, a ich charaktery naprawdę dobrze skonstruowane.
 Narracja pierwszoosobowa w tym wypadku nie jest taka zła, bo dzięki temu większość wydarzeń pozostaje tajemnicą. Najlepsze jednak jest to, że części z nich w ogóle się nie spodziewamy, jednak wielu i tak można się domyślić. Niestety. Ale zakończenia sprawy figusów z pewnością nie jest tak bardzo łatwo się domyślić.
Oczywiście naprawdę dobrze książce robi opisanie w niej wydarzeń historycznych dosyć ciekawym językiem i wplątanie ich w umiejętny sposób w fabułę. Nie zanudzają czytelnika zbytnio, a przy okazji można się czegoś ciekawego dowiedzieć, prawda?

Kolejna historia rozgrywająca się w petersburskim metrze

Piter

Autor: Szymun Wroczek

Tytuł oryginału: Метро 2033: Питер

Wydawnictwo: Insignis

Ilość stron: 595

Seria: Uniwersum Metro 2033

Moja ocena: 9/10

Iwanowi Mierkułowowi, diggerowi z Wasileostrowskiej, przygotowania do ślubu przerywa wybuch wojny z chodnikami, na których padło podejrzenie kradzieży agregatu prądotwórczego.

Lokalne starcie wkrótce przerodzi się w coś o wiele poważniejszego. Kto okaże się prawdziwym sojusznikiem, a kto zdrajcą? W obronie zasad i własnej stacji Iwan będzie musiał podjąć nierówną walkę.

"Dlaczego on jest tera ze mną, a nie Mierkułow... Tej akurat straty naprawdę żałuję. W rezultacie mam u swego boku człowieka, który zdradził najlepszego przyjaciela i własną stację. Zdrajca i morderca."

 Tym razem świat w metrze po apokalipsie przedstawia nam Szymun Wroczek, który moim zdaniem stanął na wysokości zadania, jakim było dorównanie znanym nam już książkom z serii Uniwersum Metro 2033. Jego styl jest zupełnie inny, bardziej tajemniczy, co sprawia, że czytelnik musi naprawdę się skupić na akcji, żeby powiązać fakty i wydarzenia dziejące się w powieści. Bo w pewnych momentach wszystko staje się niesamowicie zagmatwane i trzeba wnikać w treść, którą już się poznało i wysnuć z niej wnioski. Czyli innymi słowy- literatura dla kojarzących i łączących fakty.
Przyszedł czas na fabułę. Cała akcja zaczyna się na Wasileostrowskiej, na przygotowaniach do ślubu Iwana, diggera.(W gwoli ścisłości, digger to ktoś w stylu stalkera.) Uroczystość przerywa wiadomość o kradzieży agregatu Diesla, który napędzał całą stację i bez którego ciężko będzie dalej funkcjonować. To jedno wydarzenie pociąga za sobą kolejne, które składają się na podróż Iwana po połowie metra i różnych przygód. To, co z początku wydawało nam się głównym tematem, wcale takim nie jest. Wplątują się do akcji inne rzeczy, inne priorytety, czym jest także tajemnicza LEA? No cóż, wszystkiego się dowiemy zagłębiając się coraz bardziej w tunele peterburskiego metra...

"Tak mi brakuje tych pięciu, dwóch, jednej minuty. Żeby ona do mnie dobiegła. Nie, żeby na nią patrzeć, chciałbym dotknąć jej włosów. Są takie miękkie, poplątane. Białawoszare. W takich chwilach jak ta rozumiesz, kogo naprawdę kochasz. To nie słowa. To właśnie takie chwile.[...] To strasznie sentymentalne, tak, Goriełow? Goriełow, nie milcz, Goriełow, proszę cię. Nikt więcej mi nie został."

 Jak to w tej serii bywa, także i w tej książce pojawiają się nuty filozoficzne. A tak, jak zwykle- idealnie wpasowują się w akcję i fabułę. Naprawdę. Co do bohaterów, to stworzeni naprawdę fantastycznie, jak to zazwyczaj. Różnią się od siebie, jednak czasem nie potrafiłam rozróżnić osób z drużyny diggerów Iwana, muszę się przyznać. Ale to było mało ważne, bo głównych bohaterów oczywiście bardzo łatwo było rozróżnić po charakterach i zachowaniach.
Minusem jest to, że w pewnym momencie akcja strasznie zaczyna przypominać Do światła Andrieja Diakowa. Dlaczego? Bo wszyscy bohaterowie zaczynają po kolei umierać, podobnie jak właśnie w tej książce. To jest  chyba jedyny minus, który zauważyłam.

"I wiesz co? Przez to robi się straszniej. To ich człap, człap, człap. I cisza. A potem znowu: człap, człap. Jakby mieli mokre stopy. I tak chodzą."

Z pewnością  jest to obowiązkowa lektura dla każdego fana Uniwersum Metro 2033. Jak i poprzednie części jest poprzetykana tajemnicami, nutami filozoficznymi, zagadnieniami dotyczącymi cywilizowanych ostoi ludzkości, lepszych niż samo metro. Czy warto przeczytać? Moim zdaniem zdecydowanie tak.

"Dziewiąty Mag. Dziedzictwo"- ostatnie spotkanie z Ariel Odgeon

Dziedzictwo

Autor: Alice Rosalie Reystone

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Ilość stron: 538

Seria: Dziewiąty Mag

Moja ocena: 7/10

 Naczelni Czarnoksiężnicy nie zgadzają się, aby Amanda została zaprzysiężona i stała się jedną z nich. Cofają zaklęcie, dzięki któremu dorosła i odsyłają ją do Oazy Szkolnej. Jednak dziewczyna buntuje się i ucieka. Tymczasem wąwóz za Kamieniołomami Demonów zaczyna się otwierać. Uwięzieni w nim Rozpaczający tylko czekają na to, by się z niego wydostać. Jeśli im się uda, świat Dziewięciu Miast czeka zagłada...

"Ech, wy, ludzie- westchnęła.- Nie wiem, po co natura was stworzyła. Latać nie umiecie, pływać ledwo, ledwo, jesteście ślepi niczym kret w swojej norze, ale z jakiegoś powodu uważacie się za władców tej krainy."

Ostatnia część trylogii "Dziewiątego Maga". Ariel, pozbawiona pamięci, żyje wraz z Marcusem we współczesnym świecie. Ma nową tożsamość, nową pracę, nawet jej usposobienie i upodobania zostały zmodyfikowane przez jej córkę, Amandę. Ona sama została w krainie Dziewięciu Miast, aby zostać zaprzysiężona na Naczelną, jednak najwyżsi Czarnoksiężnicy są temu przeciwni, chcą wysłać młodą Odgeon z powrotem do Oazy Szkolnej. Dziewczyna ucieka, o czym niedługo potem dowiaduje się jej matka i rusza, aby ją odnaleźć. Los zaprowadzi obydwie kobiety do Morren City, a także do prawdy o Wielkim Xavierze, niekoniecznie dobrej...

"- Ale żeby kawa była dobra, musi być...- Addie uśmiechnęła się słabo.- ... mocna, słodka i z odrobiną mleka. Pamiętam."

  Pierwsze, co mnie poraziło, to charakter Ariel. W poprzednich częściach była silną, niezależną i stanowczą, choć wrażliwą na czyjąś krzywdę, kobietą. Teraz przez jakąś połowę książki objawiła się jako rozhisteryzowana i zagubiona dziewczynka, która we wszystkich miejscach, które znała, płacze. Rozumiem, może mieć traumę po swoich przeżyciach- kto by nie miał- ale w pewnych momentach to jest już lekka przesada. Wcześniej niemal niczego się nie bała, a teraz ucieka przed wszystkim. Może nie było takie złe, ale dobrze mi się też nie objawiło.
  Sam pomysł na fabułę książki znacząco odbiega od poprzednich tomów, bo tym razem w centrum uwagi jest Morren City, a cała akcja staje się zagmatwana. Pojawia się wielu nowych bohaterów, co z początku daje nam jakieś 4-5 oddzielnych historii, które w końcu się ze sobą łączą. Ludzie i nie ludzie jak zwykle są super wykreowani pod względem charakterów. To jest stała cecha tej serii, każdy jest inny i niepowtarzalny.  Najbardziej autorka postarała się chyba przy tworzeniu Sheridana- trowa, który będzie się na naszej drodze pojawiał co chwila. Brutalny, ambitny, jednak pozbawiony ludzkich uczuć, co czyni go moim zdaniem ciekawą postacią.
   Połączenie opisów aktów brutalności i wątków miłosnych moim zdaniem nie jest najlepsze, w szczególności, jeśli następują po sobie. Poza tym poprzednie części takiego charakteru wcale nie miały, nie aż tak często, dlatego to w ogóle mi tutaj nie pasuje. Przepraszam, ale nie zwykłam w Dziewiątym Magu do brutalnego odcinania skrzydeł harpiom, a ogonów syrenom.

" Wkrótce tłum kupców przerzedził się i Ariel dojrzała rozpłatany do połowy ogon jakiegoś mężczyzny, wyjątkowo zajadle broniącego się przed kolczykowaniem. W jednej chwili woda w akwarium poczerwieniała, w drugiej odsłonięte kości ogona nieszczęśnika uderzyły o ścianę naczynia. Sekundę później szklana tafla pękła, a ciężko ranny mężczyzna wypłynął wraz z krwawą zawartością zbiornika (...)"

 To właśnie fabuła uratowała całą książkę- autorka wprowadziła zupełnie nowy świat, nowe pomysły i to bardzo ciekawe. Pod koniec już zaczęła grać na emocjach (w każdym razie moich) tak, że aż się popłakałam ze współczucia Marcusowi. Amanda moim zdaniem była zbyt... poważna i zbyt mało emocji okazywała, nie widać było, że jest córką Ariel, tylko po wyglądzie. Ale poza tym, to wszystko było jak najbardziej dopracowane. Chociażby to, że nie można było się od tej powieści oderwać, pomimo że czasami już nie miałam najmniejszej ochoty na czytanie jej dalej. Przyciąga, łapie i nie wypuszcza.

Jeśli spodziewacie się czegoś w stylu pierwszych tomów, to jesteście w błędzie. Zupełnie inne patrzenie na świat, inny charakter powieści, nowi bohaterowie, nowe priorytety. A poza tym trochę brutalności i wątków bądź co bądź erotycznych. Pod koniec dużo niejasności i niewytłumaczalnych spraw, których przyczyn i przebiegu możemy się tylko domyślać, bo nie zostało to jasno opisane. Dla niektórych to minus, ale dla mnie- zdecydowany plus. Tak więc polecam powieść wszystkim miłośnikom fantasty i Dziewiątego Maga, jednak właśnie te zmiany pragnę zaznaczyć, żeby potem nie było zaskoczenia.
                                                                     ~ ~ ~

Jeszcze pragnę przypomnieć o konkursie, który trwa do 17 grudnia (czyli jeszcze 3 dni) i do udziału bardzo wszystkich zachęcam :)

Konkurs świąteczny

Nadszedł ten czas, już niedługo Święta. Z tego właśnie powodu chciałabym komuś z Was sprawić dodatkowy prezent pod choinkę.

A teraz oczywiście zasady:
1. Organizatorem konkursu jest właścicielka bloga http://zakazane-ksiazki.blogspot.com/, Alyss M oraz wydawnictwo Bernardinum
2. W konkursie mogą brać udział tylko osoby mieszkające na terenie Polski.
3. Wziąć udział mogą zarówno osoby posiadające jak i nieposiadające bloga.
4. Nagrodą główną jest książka Zabawka Boga Tadeusza Biedzkiego (recenzja tutaj). Przewidziane jest również wyróżnienie w formie niespodzianki.
5. Fundatorem książki jest wydawnictwo Bernardinum, za to wyróżnienia właścicielka bloga.
6. Konkurs trwa od dnia dzisiejszego (3 grudnia 2013) do dnia 18 grudnia 2013 do godziny 23.59.
7. Wyniki zostaną ogłoszone do 3 dni po zakończeniu konkursu. Skontaktuję się wtedy ze zwycięzcami, którzy będą mieli 3 dni na podanie mi danych do wysyłki, w przeciwnym wypadku nagroda przejdzie na inną osobę.
8. Byłoby miło, gdyby osoby posiadające bloga dodały powyższy baner do konkursu.
9. Zastrzegam sobie prawo do zmiany zasad konkursu i ewentualnych opóźnień w ogłoszeniu wyników.
10. Razem ze mną w jury będzie osoba postronna, więc nikt nie będzie faworyzowany.

Zadanie konkursowe i wzór zgłoszenia

Należy wyrazić chęć do udziału poprzez zwykłe "Zgłaszam się", podać swój adres e-mail, nick pod którym się podpisujecie (w przypadku osób anonimowych proszę o podanie pseudonimu) oraz odpowiedzi na pytanie: Dlaczego uważasz, że to właśnie Ty powinieneś wygrać tę książkę?

Wzór zgłoszenia:

Zgłaszam się!

Nick:

E-mail:

Moja odpowiedź:

Życzę wszystkim powodzenia :)